Oι δεξιοί άνθρωποι και οι εισαγγελείς

Δεν χρειαζόταν καν εισαγγελέας για την εισβολή των δυνάμεων στο οικογενειακό άσυλο, κραύγαζε ο Αδωνις Γεωργιάδης, εκφράζοντας με τον πιο ανατριχιαστικά πειστικό τρόπο τη νοοτροπία των δεξιών ανθρώπων για το τι σημαίνει τάξη και ασφάλεια σε ένα κράτος δικαίου -ποια δικαιώματα και ποιο Σύνταγμα;

Μπροστά στην αστυνομία, υπερηφανεύονται οι δεξιοί άνθρωποι [είναι πολλοί οι δεξιοί, ακόμη και ανάμεσα στους «αριστερούς»] και τα σκυλιά δεμένα -μούγκα και υποταγή. Βρε, τι πάθαμε με τους [αφελείς] φιλελεύθερους και τους υποστηρικτές τους. Καμία δεύτερη σκέψη, σαν να μην υπάρχουν ανισότητες και κοινωνική αδικία, σαν να είναι φυσιολογική η διαφθορά και τα σκάνδαλα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία [όλες τις δυτικές και ανατολικές κοινωνίες]. Λες και οι καταληψίες είναι γεννημένοι καταληψίες -για δες οξυδέρκεια και πολιτική ευφυΐα…

Οσοι λοιπόν εμφορούνται από δεξιά νοοτροπία [για ιδεολογία δεν γίνεται λόγος], ταυτίζουν τη νοοτροπία τους αυτή με την ύπαρξη του εισαγγελέα – δερβέναγα. Αφού το πιστεύουν αυτοί, έτσι και είναι τα πράγματα και όποιος εγείρει αντιρρήσεις είναι εχθρός της εθνικοφροσύνης [τρομάρα τους, οι πιστοί υπηρέτες του κράτους· πώς να ήξεραν ότι μεγαλύτερος εχθρός του έθνους από το κράτος δεν υπάρχει]. Είναι σαν να μας λέει ο Αδωνις και οι συν αυτώ ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίζουμε τα δικαιώματα του πολίτη τη στιγμή που υπάρχει η αστυνομία και η κρατική βία.

Τον καψερό [τους καψερούς -και είναι μπόλικοι από δαύτους, κυρίως στην τηλοψία]. Για φαντάσου σεβασμός στην ιδιωτικότητα [μέγιστη αξία του φιλελευθερισμού] από τον νιόφερτο υπουργό και τους ομοίους του. Τι κάνει κανείς με τέτοιους τύπους της πολιτικής και της δημοσιογραφίας; Δεν γνωρίζω -πάντως κάτι πρέπει να τους στομώσει στον ιδεολογικό και πολιτισμικό τους κατήφορο, προτού μας παρασύρουν μαζί τους.

Να επιτρέπουμε λοιπόν στα αστυνομικά όργανα, έχουν – δεν έχουν εισαγγελική παραγγελία, να εισβάλλουν στις κρεβατοκάμαρές μας, να αλωνίζουν το σπίτι και να τρέμει η ακεραιότητά μας επειδή έτσι γουστάρουν οι αρχές του τόπου και επειδή μπροστά στο «εθνικό συμφέρον» πρέπει να υπακούουμε με σκυφτό μάλιστα το κεφάλι -ακούς εκεί ένταλμα· τι χρείαν έχουμε εντάλματος, όταν η θυγατέρα της δικαιοσύνης τις θύρες μας κουρταλεί; Οι δεξιοί άνθρωποι είναι οι ίδιοι η αστυνομία και η δικαιοσύνη, ας το χωνέψουμε αυτό και να πάψουμε να επικαλούμαστε το Σύνταγμα και το απαραβίαστο της κατοικίας μας.

«Μα γινόταν ο κακός χαμός στο διπλανό σπίτι», ωρυόταν ένας «πατριάρχης» των τηλεοπτικών, άρα έπρεπε να υποκύψει τις απαιτήσεις της αστυνομίας η οικογένεια Ινδαρέ και να επιτρέψει την εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων στο σπίτι τους και τη διέλευσή τους, ώστε να χτυπήσουν το κακό που ήταν πίσω από τη μεσοτοιχία τους.

Γιατί παρακαλώ; Ασε που αυτό ήταν ψεύδος, σύμφωνα με τον συνήγορο της οικογένειας, αφού αυτό συνέβη σε μεταγενέστερο χρόνο, όπως και η παρουσία του εισαγγελέα έγινε σε μεταγενέστερο χρόνο. Είχαν νομίσει τα όργανα ότι σε «κρίσιμες» στιγμές όλοι είναι δίπλα τους -έτσι θαρρεί ο Αδωνις, έτσι και ο Βορίδης, έτσι και ο Χρυσοχοΐδης και πιθανώς και ο πρωθυπουργός, έτσι γενικά οι δεξιοί άνθρωποι [δεν ξεχνώ ότι υπάρχουν σοβαροί δεξιοί, όπως και πολλοί αριστεροί με δεξιά νοοτροπία]. Το σίγουρο είναι ένα: άρχισαν τα όργανα.