Κόλποις κτώνται

Με πυκνό μαλλί και αριστερή χωρίστρα, ο απολαυστικός από τα νεανικά του χρόνια Νίκος Σταυρίδης πρωταγωνιστεί στην ανεπανάληπτη κωμωδία των Πέτρου Γιαννακού – Αλέκου Σακελλάριου «Οι παπατζήδες» (1954). Μαζί με τον Νίκο Ρίζο και τον σεναριογράφο, στον θρυλικό ρόλο του Κοκοβιού, υποδύονται τρεις υποκοσμικούς φτωχοδιάβολους που προσπαθούν να τη γαζώσουν στη μετεμφυλιακή Αθήνα άλλοτε ρίχνοντας τον «παπά» στους αφελείς, ενίοτε παρουσιάζοντας στα πανηγύρια το υπερθέαμα της «σουπιοανθρωποειδούς ασωμάτου κεφαλής που ομιλεί άνευ πνέμα, άνευ σώμα, άνευ ψυχή» και κάποτε πλασάροντας μούφα ταφτάδες στην ανυποψίαστη σύζυγο του αστυνόμου, ο οποίος πασχίζει εις μάτην να τους επαναφέρει στον ίσιο δρόμο.

Απαράμιλλες ατάκες σε αφειδώλευτη αλληλοδιαδοχή απογειώνουν την πλοκή. Διαλέγω τη διάλεξη επί πολύπλοκων και λεπτών νομικών πτυχών που παραδίδει ο Βρασίδας (Σταυρίδης) σε φιλομαθείς συντρόφιμους στο κρατητήριο με θέμα τη διαβάθμιση των ποινών ανάλογα με την αποτίμηση του εγκλήματος σε πληθωριστικές δραχμές της εποχής.

Συνοψίζει δε τη νομική σκέψη εις άπταιστον αργκό. Ιδού: «Δηλαδή, άμα αρπάξεις ένα δεκοχίλιαρο, λέγεται “κλοπή εις βαθμόν φταίσματος” και χραπ! τσακώνεις ένα μιναρέ. Αμα γραπώσεις εκατό χιλιάδες, λέγεται “κλοπή εις βαθμόν πλημμελήματος” και μπορεί ν’ αρπάξεις μέχρι τέσσερα. Αμα τσακώσεις δέκα εκατομμύρια, λέγεται “πεξαίρεσις”. Συμφωνούντος, το λοιπόν, εισαγγελέως και ανακριτού, εξέρχεσαι απ’ την ανάκριση. Αμα τσακώσεις εκατό εκατομμύρια, λέγεται “κατάχρα μπιστοσύνης”, κακούργημα να πούμε, και πουφ!, τέλος πάντων, η δίκη αναβάλλεται και εξέρχεσαι με βούλεμα. Αμα τσακώσεις πεντακόσα εκατομμύρια, λέγεται “σύβασις” και δέχεσαι συγχαρητήρια. Κι άμα μπλεχτείς με τα δισ. και με τα τρισ., λέγεται “εξαγωγή συναλλάγματος” και χραπ! παίρνεις το παράσημο».

Το σταυρίδειο αξίωμα ισχύει, νομίζω, στο έπακρο όσον αφορά την πλειοδοσία τίτλων σπουδών στην Ψωροκυριάκαινα του 2020, όπου απλώνει την παντοκρατορία της η αξιοκρατία και η αριστεία. Οχι αστεία. Αν, επί παραδείγματι, φοίτησες στην Ε’ Τάξη και τόλμησες να εμφανίσεις απολυτήριο Δημοτικού, προκειμένου να διοριστείς καθαρίστρια, σφουγγαρίζοντας νυχθημερόν τον ιδρώτα σου για να ταΐσεις ένα τσούρμο κουτσούβελα, έχεις διαπράξει βαρύτατον αδίκημα, σε τυλίγουν σε μια κόλλα χαρτί και σε χώνουν δέκα χρονάκια στην μπουζού, όπου, εν παρόδω, εξέλιπαν τα ως άνω επιμορφωτικά σεμινάρια.

Εάν τυγχάνεις, απεναντίας, καραβανάς και παρουσιάσεις ως «μάστερ» επιπέδου ΜΒΑ υποδεέστερα πιστοποιητικά, προσθέτεις «σαρδέλες» στις επωμίδες σου, αναρριχάσαι στα επιτελεία, κατακτάς τα ΓΕΣ με τα «νόου», ανταμείβεσαι με υπουργικούς θώκους και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Κι αν, ο μη γένοιτο, αποκαλυφθεί η ατασθαλία, τότε δέχεσαι δημόσιο έπαινο από κοτζάμ κυβερνητικό εκπρόσωπο, ο οποίος δεν διστάζει να καταγγείλει ως κακόβουλους, ανήθικους και υπονομευτές της εθνικής ομοψυχίας τους δημοσιογράφους που ανθίστηκαν την απάτη.

Ραγιάδες, αυλικούς και υποτελείς θεωρεί ανέκαθεν η Δεξιά τους εκπροσώπους του Τύπου. Οσοι δεν συμμορφώνονται με τας υποδείξεις, στιγματίζονται εσαεί ως εχθροί του έθνους που αρνούνται να συμβιβαστούν με το γεγονός ότι σπανίως τα πτυχία των αρίστων κτώνται κόποις· συχνότερα κερδίζονται κόλποις.