Πομφολυγώδεις μπουρμπουλήθρες στην Αδριατική

Συγκρίνεται με τον Φραντσέσκο Τότι ο υψηλός ένοικος της πλατείας Κουμουνδούρου και ζυγίζεται ισοβαρής και ισοϋψής, καθότι αμφότεροι τυγχάνουν μετρ στο είδος τους. Γεννημένοι αρχηγοί. Ο «καπιτάνο με το νούμερο 10» αποτελεί, μακρό χρόνο αφότου κρέμασε τα παπούτσια του, το ακατάλυτο ίνδαλμα της αιώνιας πόλης. Σαγηνεύοντας με τις ενέργειές του τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους, οδήγησε τη Ρόμα στην κατάκτηση θρυλικών πρωταθλημάτων κόντρα σε ομάδες του κατεστημένου, οι οποίες διέθεταν πακτωλό χρημάτων, «παράγκες» που θάμπωναν σαν ουρανοξύστες και πλήθος ΜΜΕ στο ιδιοκτησιακό παλμαρέ των προέδρων τους. Ομοίως ο Αλέξης Τσίπρας σήκωσε στους ώμους του τον ασθενικό ΣΥΡΙΖΑ του 3%, κατορθώνοντας να τον ενθρονίσει στην κυβέρνηση κόντρα στο διεφθαρμένο και σάπιο πελατειακό σύστημα που στηρίζεται –η παρήχηση δένει γάντι– από ολιγάρχες, παραθεσμικούς παράγοντες και το σύνολο σχεδόν ηλεκτρονικού και έντυπου Τύπου. Μολονότι έπραξε τα εκ διαμέτρου αντίθετα απ’ όσα υποσχέθηκε, έχασε μεν τις εκλογές, εξασφαλίζοντας όμως υπερδεκαπλάσιο του αφετηριακού ποσοστού.

Τελικά οι περίτεχνες ντρίμπλες, οι καρφωτές κουτουλιές, τα κεραυνοβόλα κουτουπιέ και τα φαλτσαριστά σουτ-μπανάνα στο «γάμα», διανθισμένα με έτερα εξωτικά φρούτα των τροπικών, αποδεικνύονται εκ των ων ουκ άνευ και στη δημόσια ζούγκλα. Οι μάγοι της πολιτικής μπάλας επιβραβεύονται με τα σταθερά και αμείωτα «όλε» της αρένας. Τότι και Τσίπρας έχουν ωστόσο και άλλα κοινά, που δεν εστιάζονται μόνο στο ότι τα επώνυμα και των δύο αρχίζουν από «ταυ». Το ιδιοφυές και δαιμόνιο πνεύμα τους συναντιέται κυρίως στα μαργαριτάρια –βλέπε κοτσάνες– που εκσφενδονίζουν κατά συρροή ελαφρά τη καρδία, κάνοντας φίλους, και ιδίως αντιπάλους, να το διασκεδάζουν με την ψυχή τους.

Υπενθυμίζω πως το εξ απαλών ονύχων κλοτσοσκούφι της στρογγυλής θεάς δεν επέτρεψε στον Ιταλό παιχταρά να προκόψει στα γράμματα και ως εκ τούτου άφησε εποχή με αφελείς και αστείες ατάκες που ανυπερθέτως οφείλονται στη λιποβαρή μόρφωσή του. Δεν αποδίδονται επακριβώς στα ελληνικά, αφού μοιάζουν με τους αφορισμούς του τύπου «κανείς δεν είναι άσφαλτος», «τίθω το θέμα», «διατηρώ τη σιλουέτα μου τρώγοντας είδη υγιεινής», οι οποίοι εξύψωσαν τη Λαίδη Αντζελα Δημητρίου στη στρατόσφαιρα της ξεκαρδιστικής κωμωδίας. Ακομπλεξάριστος ο Φραντσέσκο, εξπέρ του χιούμορ και του αυτοσαρκασμού, συγκέντρωσε κάποτε τα φληναφήματά του και τα τύπωσε σε χονδροειδέστατο τόμο με τίτλο «Τα ανέκδοτα του Τότι» που ξεπούλησε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα.

Λάλος, αλλά όχι Λαλιώτης, ο τέως πρωθυπουργός, καίτοι πτυχιούχος του ΕΜΠ, συναγωνίζεται στα ίσα και ξεπερνά τον Ρωμαίο προφέσορα. Η Λέσβος σε αντιδιαστολή με τη Μυτιλήνη, ο Οδυσσέας με τις Συμπληγάδες, η «στροφή των 360°», το «θρέφω καρπούς» και η «τυμβοθηρία» συνιστούν ταπεινό απάνθισμα της δικής του συνεισφοράς. Ξεσαλώνουν τα σόσιαλ μίντια με τις παπαρδέλες του, αλλά αυτός τον χαβά του, δεν δείχνει να βάζει μυαλό. Νομίζω πως το κάνει ξεπίτηδες. Δεν εξηγείται αλλιώς. «Στην Κατοχή ακούγαμε την ελβετική Ντόιτσε Βέλε» ισχυρίστηκε τις άλλες στο γυαλί. Τόσα τρανταχτά λάθη δεν συντυχαίνουν στην ίδια πρόταση αν δεν το επιδιώξεις. Απαιτούν έμπειρο επιτελείο συμβούλων για να υπολογίζει –άκουσον, άκουσον– πως το τρία υπολείπεται του 3% του 14. Μιμείται ο Τσίπρας το απαράμιλλο στιλ του Τότι. Οσονούπω εκδίδει τη δική του σειρά, θεωρώ. Αραδιάζει μπουρδολογίες αέρα πατέρα για να συμπληρώσει τον τέταρτο τόμο. Αφού του φέρνουν ψήφους, κορόιδο είναι;