Αχρηστοκρατία

Πολιτικό ον είν’ ο άνθρωπος, κι όσο κι αν η ένταξή του σε κόμματα ισοδυναμεί τη σήμερον με μαζοχισμό, περιβάλλεται ενίοτε από ιδιοτελή και αδιαπέραστο μανδύα ωφελιμισμού. Τα κομματικά ένσημα σπανίως επισυνάπτονται σε βιβλιάρια ασφαλιστικών ταμείων, μολαταύτα οι κάτοχοί τους γλείφουν ώς και κατουρημένες ποδιές προκειμένου να τα αποκτήσουν, αποσκοπώντας να εξαργυρώσουν σε εύθετο χρόνο την άυλη (απ)αξία τους σε ιδιότυπα χρηματιστήρια υλιστικών αντιπαροχών.

Αρκεί το κόμμα να αναρριχηθεί στην κυβέρνηση. Τα πρωτοκλασάτα στελέχη θρονιάζονται τότε σε βουλευτικούς και υπουργικούς θώκους, οι παρατρεχάμενοι φαρισαίοι διορίζονται γραμματείς, αλλά περισσεύουν στη σούμα κάμποσες χιλιάδες παχυλά αμειβόμενα πόστα για τους ημετέρους εταίρους. Θεσιθήρας ονομάζεται όποιος επαιτεί και τα απαιτεί. Πανάρχαια και ως εκ τούτου παραγωγική και πλούσια γλώσσα τα ελληνικά, κρύβουν στη φαρέτρα τους καίρια συνώνυμα, όπως το σπουδαρχίδης. Αποκαλείται τοιουτοτρόπως εκείνος που επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο και σπουδή να καταλάβει την αρχή, βάζοντας οριστικό τέλος στη μιζέρια του.

Νταλαβέρι να γίνεται. Σπουδ…αρχίδηδες κάθε λογής και φυράματος βολεύονται αναπαυτικά στις θεσούλες τους και μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει γι’ αυτούς έχει ανυπερθέτως εννιά. Ταλαιπωρούμαστε αφάνταστα οι λοιποί από τούτο τον συρφετό, που συχνά αποδεικνύεται εντελώς ακατάλληλος και δεν διστάζει να καταδυναστεύει την καθημερινότητά μας. Γνωρίζουν, βλέπεις, πως η εξουσία τους έχει ημερομηνία λήξης και πασχίζουν να γευτούν ό,τι προλάβουν. Η εκάστοτε αντιπολίτευση δεν χάνει ευκαιρία να κατακεραυνώνει την κυβέρνηση για τα έργα και τις ημέρες του ανάξιου στρατού των δικών της παιδιών και υπόσχεται, όταν έλθει στα πράματα, να τον αντικαταστήσει με άκρως αξιοκρατικά κριτήρια.

Επαιξε τα ρέστα της η Νου Δου προεκλογικώς, διαβεβαιώνοντας ότι η διακυβέρνησή της θα σημάνει την επιβράβευση των αρίστων, παραβλέποντας ότι ηχητικά άριστοι και άχρηστοι διαφέρουν μόνο κατά ένα «χ», το οποίο εν προκειμένω δεν εκφράζει κάτι άγνωστο. Διότι δυστυχώς όλα τα κόμματα τα ίδια κάνουν και παραταύτα επιμένουν να μας πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αφού επρόκειτο να ονομάσει απόμαχο εκπαιδευτικό διοικητή του Νοσοκομείο Καρδίτσας, άλλοτε προπονητή ποδοσφαίρου του αντίστοιχου στο Κιλκίς και τόσους επιπλέον με μόνο κριτήριο τα κομματικά ένσημα, τι ήθελαν και χαλούσαν τον κόσμο για τον ιδιοκτήτη βουλκανιζατέρ που τοποθέτησε ο Πολλάκις στη Σαντορίνη;

Στέκομαι, ωστόσο, στον πλέον ευφάνταστο διορισμό, καθότι τροφοδότησε με καυστικό χιούμορ την επικαιρότητα. Η ψυχολόγος Ειρήνη Αγαπηδάκη ανέλαβε εθνική συντονίστρια για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα. Δείγμα του αμέριστου ενδιαφέροντός της προς τους ανηλίκους μάς είχε δώσει πριν από δύο χρόνια με ανάρτησή της εναντίον του «αψίθυμου» Κρητικού. Τον ψυχογράφησε ως μειράκιο που το βάζει η μάνα του στο γιο γιο, αλλά «τα κρατούσε το καημένο, τα κρατούσε και κατάντησε σε αυτή την ηλικία να κυκλοφορεί με μια γεμάτη πάνα και να γεμίζει τον τόπο μπόχα και δυσωδία». Ο πληθωρικός Πολλάκις τη στόλισε με τα συνήθη δύσοσμης εκφοράς γαλλικά του και προβλέπονται φωτιές στα κατεβασμένα μπατζάκια των πιτσιρικάδων προσφύγων.