Πρότεινε αδίστακτα το θηλυκό μυαλό της παρέας να φιλοτεχνήσουν εκ των υστέρων τους πίνακες που χρυσοπληρώνουν οι χουβαρντάδες μουστερήδες ώστε να εισπράξουν το ζεστό παραδάκι. Ασκησε βέτο βεβαίως ο Νώντας. Δεν ενέκρινε παρόμοιες μεθόδους η προλεταριακή του ηθική και προσπάθησε να βάλει φρένο στους άφρονες. «Κομμένη, καρντάσια. Ούτε να το σκέφτεστε. Δεν πρόκειται να διαπράξουμε τέτοια καραμπινάτη απάτη» υπογράμμισε με σθένος. «Εμένα χρίσατε καλλιτέχνη άλλωστε. Ζωγραφίζω όποτε και ό,τι γουστάρω». Τ’ Αντιγονάκι τον ξάνοιξε περιφρονητικά από το κεφάλι ίσαμε τα πέλματα και τ’ ανάπαλιν. «Είσαι βαθιά νυχτωμένος κακομοίρη μου» ξεσπάθωσε τέλος. «Κομμούνι ή μπεκρόνι; Διάλεξε. Υπάρχει ασυμβίβαστο. Δεν γίνεται να μας το παίζεις και τα δυο».
Ο Καραμπίνης χαμήλωσε την κάννη και σώπασε προς στιγμήν. «Εχει σπάσει τα τηλέφωνα η δικιά σου, ρε κορόιδο. Καλά και σώνει να ’ρθεί στο σπίτι μου να δει έργα σου. “Δεν έχω, χριστιανή μου, όπως και κανένας άλλος, κατάλαβέ το επιτέλους”, της το ξεκόβω. Το χαβά της αυτή. “Πλάκα του Φώντα είν’ όλα. Παραμύθια της Χαλιμάς. Μην τα χάφτεις”, ξηγιέμαι. Τίποτα». Συνέχιζε το μονότερμα η μικρή. «Το βιολί βιολάκι της η Ελβίρα. “Είναι στο κόλπο κι αυτός. Δεν μπορεί. Του κάνει πλάτες” επιμένει. “Μας δουλεύουν όλους ψιλό γαζί”. Φιρί φιρί το πάει να ψήσει κι εμένα στο φινάλε. Ησουν ή δεν ήσουν φέρελπις εικαστικός; Η αμφιβολία θα με τρώει εσαεί. Σ’ έχω ικανό για τα πάντα».
Προσυπέγραψε και επαύξησε ο Καραμπέσης τα λεγόμενα της αγανακτισμένης καρντασίνας. «Με πρήζει κι εμένα τα κάκαλα» άρχισε. «“Αθώα φάρσα διά του Τύπου στήσαμε, βρε χαϊβάνι, φέικ νιουζ, πώς να σε πω”, τη λέω. “Τρέλες μεταξύ φίλων. Συνηθίζεται”. Ανένδοτη η Νίκη. Θα σκάσει, αν δεν σταθεί μπροστά σε πίνακά σου. Εχω καταλάβει, όμως, το γιατί» εξακολούθησε. Τέντωσαν τ’ αυτιά τα αδέλφια και κρεμάστηκαν και τα δυο απ’ τα χείλη του: «Κόμπαζε προχθές ότι επικοινωνεί με τον Νώντα μέσω υπόγειων ρευμάτων, κάτι σαν τηλεπάθεια. “Η επωνυμία και το σήμα της εταιρείας μου είναι εμπνευσμένα απ’ τις περιπέτειές του. Το ’ξερες πως έχει ζήσει τρία μερόνυχτα σε τρύπα με αρουραίους;” ισχυριζόταν. Ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, αλλά νομίζω ότι έκοψε καπίστρι για τα καλά, πέταξε φτερούλι, που λέν’ στο χωριό μου».
Το συμπέρασμα του Σαλονικιού βγήκε αβίαστα: «Υποβόσκουν συναισθηματικά συμπλέγματα δίχως άλλο. Είσαι φαίνεται γλυκοψώλης και δεν ξεχνιέσαι. Σαφέστατα, ωστόσο, θέλει να αντλήσει την αύρα των υποτιθέμενων δημιουργημάτων σου. Να κλέψει ιδέες για τα φιγουρίνια της. Χρώματα, γραμμές, γωνίες. Ξέρει αυτή. Επένδυση κάνει. Το εμπορικό δαιμόνιο επισκιάζει πια κάθε τρέσα του χαρακτήρα της. Διαθέτει μια περιουσία για να κερδίσει στο πολλαπλάσιο. Μέσες άκρες μου το ’χει ομολογήσει. Τι γύρευες, όμως, στην ποντικοφωλιά, ρε μπαγάσα;».
