Μουταλάσκη

Μουσαφίρηδες στην πεζή μας καθημερινότητα ο Νώντας Καραμπίνης, ο Φώντας Καραμπέσης, ο θηριώδης Φίλιππας απ’ τα Τζ’μέρκα, η Αντιγόνη, η Ελπινίκη Βουγιουκλίδου ή Μπιρσίμογλου ή απλώς Ελβίρα και η προσωποποίηση της αχαριστίας με το όνομα Αμέλια, μας ταλαιπώρησαν -εσάς περισσότερο, αν κρίνω από τις αντιδράσεις σας- για ικανό διάστημα με τις απίθανες περιπέτειές τους και παραχάραξαν το ύφος της στήλης που συνήθως στολίζει με βιτριολικά σχόλια τους αρνητικούς πρωταγωνιστές της επικαιρότητας. Οφείλω να πληροφορήσω, λοιπόν, το φιλοθέαμον κοινό ότι με το χθεσινό τριακοστό πέμπτο επεισόδιο έκλεισε το δεύτερο μέρος των Παραχαρακτών.

Εχετε δύο λόγους να ανακουφιστείτε: ακολουθεί μόνο ένας κύκλος ακόμα. Δέκα, δεκαπέντε το πολύ, άντε είκοσι συνέχειες και, κυρίως, θα προηγηθεί διάλειμμα ολίγων ημερών προτού αρχίσουν να ξεδιπλώνονται. Μου γράψατε κάμποσοι πως είναι απαράδεκτο το ότι σταμάτησα να τα χώνω στους πολιτικούς μας ταγούς -και τράγους- για να καταπιαστώ με αδιάφορες ιστοριούλες. Σας δικαιολογώ εξάπαντος. Κάποιοι φίλοι, μάλιστα, μου έκαναν καζούρα, αποκαλώντας με Φώσκολο. Τους ευχαριστώ από καρδιάς για τις κολακείες τους, καθότι έχω απόλυτη συνείδηση του ότι τα θλιβερά μου πονήματα δεν πιάνουν μπάζα μπρος στο σασπένς του μετρ των σίριαλ.

Ντοπαρίστηκα από τις παραινέσεις ορισμένων να εξακολουθήσω το αμφιλεγόμενο αφήγημα, το οποίο χαρακτήρισαν ενδιαφέρον, με συγκινήσεις και ανατροπές, που τάχα τους ξεκούραζε από την άθλια τροπή της πολιτικής ζωής. Ενας μου τα ’λεγε στην παραλία, ζαβλακωμένος από τον καυτό ήλιο, έτερος στην μπάρα του Ορεβουάρ μετά το πέμπτο ουίσκι, τρίτος στο γήπεδο, εκστασιασμένος από την τεσσάρα της ΑΕΚ. Βρίσκονταν όλοι τους, δηλαδή, σε κατάσταση απόδρασης από την πραγματικότητα, οπότε τους έλαβα σοβαρά υπ’ όψιν.

Τυχαίο; Ισως. Πάντως, αναζητώντας θέμα για το σημερινό σημείωμα ξανάπεσα πάνω στην τετραπέρατη Ελβίρα. Την προσφυγιά, την Καππαδοκία, τη Νέα Ιωνία και το υφαντουργείο της, με αφορμή το θεατρικό ντοκιμαντέρ «Οδός 19, αριθμός 15». Πρόκειται για τη διεύθυνση κατοικίας της εργάτριας Κλειώς Χατζηαλέξη, που δούλεψε επί δεκαετίες στην περίφημη βιομηχανία των Σινάνογλου «Μουταλάσκη», από το ομώνυμο χωριό τους κοντά στην Καισάρεια.

Η Παρασκευή Καλογεράκη, βασισμένη σε αρχειακό υλικό, έγραψε το κείμενο-φόρο τιμής στις «γυναίκες της Μικράς Ασίας, που με βαθιά χαραγμένα τα σημάδια του βίαιου ξεριζωμού, έζησαν τη βαριά φτώχεια του Μεσοπολέμου, άντεξαν όρθιες την ωμότητα της γερμανικής κατοχής, δούλεψαν σκληρά και πάλεψαν για τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα». Τον μονόλογο, σε σκηνοθεσία Λουίζου Ασλανίδη, ερμηνεύει η εμβληματική Νένα Μεντή στον υπαίθριο χώρο του Ιστορικού Αρχείου του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς στον Ταύρο από αύριο Πέμπτη έως και την Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου. Μπορείτε τα κρατήσετε θέση στον αριθμό 210-3418011. Η είσοδος είναι δωρεάν κι οι ενδιαφερόμενοι λεφούσι. Εγώ στριμώχτηκα σε λίστα αναμονής.