Παραχαράκτες VΙΙ

Η επιστολογράφος έμπαινε βαθμηδόν στο ψητό: «Προσωπικά, όμως, θα ήθελα να αναφερθώ στην εικαστική πλευρά του κ. Καραμπίνη, που παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό. Ανατράφηκε σε αυταρχικό γυναικοκρατούμενο περιβάλλον μαζί με την κατά δώδεκα χρόνια μεγαλύτερη αδελφή του, από την καταθλιπτική μητέρα τους, τη δική της ανύπαντρη αδελφή και τη δυναμική γιαγιά, η οποία κρατούσε πεισματικά το πηδάλιο του σπιτιού. Ο πατέρας του Αγησίλαος, συλλέκτης έργων τέχνης και αθεράπευτα αλκοολικός, παραμελούσε την οικογένεια. Επισκεπτόταν το αρχοντικό του Πειραιά μόνο για ν’ αφήσει ή να πάρει τους πίνακες που φύλαγε σχολαστικά στο υπόγειο. Παρασυρόταν κατόπιν σε ομηρικούς καβγάδες με τον θηλυκό πληθυσμό και αποχωρούσε γαμοσταυρίζοντας, λιγότερο απ’ όσο υπολόγιζε χαρτζιλικωμένος.

»Πέντε σκαλάκια όλα κι όλα χώριζαν τον μικρό Επαμεινώνδα από τον επίγειο Παράδεισο. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ τρύπωνε στο κατώι, υπό τον αμυδρό φωτισμό του οποίου βυθιζόταν στο απέραντο μυστήριο που απέπνεαν οι ελαιογραφίες, οι γκραβούρες και οι ακουαρέλες, οραματιζόμενος φανταστικούς κόσμους πλημμυρισμένους με πανδαισία χρωμάτων και εκτυφλωτικό φως. Η θεία ζωγράφιζε συχνά στη σοφίτα, αλλά η σκληρόκαρδη νόνα τού απαγόρευε να πλησιάζει τους καμβάδες, τις παλέτες και τα πινέλα. “Δεν σου ταιριάζει η κακομοιριά των μπογιατζήδων” του ’λεγε. “Εσύ θα γίνεις διαπρεπής επιστήμων”.

»Τον προόριζε για δικηγόρο και πλήρωνε, από τις προσόδους των κτημάτων στη Σάμη, τους ακριβότερους καθηγητές να τον εκγυμνάζουν κατ’ οίκον. Οταν πέτυχε μετ’ επαίνων στη Νομική, δεν ζούσε πια να πανηγυρίσει τον θρίαμβό της. Τυχερή από μια μεριά, καθότι φιλοβασιλική ώς το μεδούλι και ο αχάριστος εγγονός, πρωτοετής ακόμη, συμμετείχε στις ταραχές για το Κυπριακό κι αργότερα στη γενιά του 1-1-4 και τη Νεολαία Λαμπράκη στις οποίες εντάχθηκε ολοψύχως, όπως και στις αντιστασιακές οργανώσεις αμέσως μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Συνελήφθη απ’ τους πρώτους, βασανίστηκε στην Μπουμπουλίνας και στο ΕΑΤ/ΕΣΑ, φυλακίστηκε στην Αίγινα και αλλού. Ασε που δεν πήρε πτυχίο ποτέ.

»Το 1969 βρέθηκε στο Παρίσι, ύστερα από περιπετειώδη και αινιγματική, απόδραση απ’ τα μπουντρούμια της χούντας. Συνδέθηκε με τροτσκιστικούς πυρήνες της γαλλικής άκρας Αριστεράς που τον έμπασαν απ’ την κεντρική πύλη στους ριζοσπαστικούς καλλιτεχνικούς κύκλους του Καρτιέ Λατέν, στο εύφορο έδαφος των οποίων καλλιέργησε το καταπιεσμένο μεράκι του για την τέχνη. Εργαζόταν εκείνη την περίοδο εξωτερικός υπάλληλος στο νεκροτομείο. Συναρμολογούσε στην άσφαλτο κομμάτι κομμάτι τα πτώματα των τροχαίων, δουλειά που μόνο απελπισμένοι εμιγκρέδες καταδέχονταν, προσβλέποντας στις σχετικά υψηλές απολαβές. Η φρίκη αφύπνισε ναρκωμένα γονίδια μέσα του κι έτσι το ’ριξε στο ποτό. Η θολούρα της μέθης, ωστόσο, έκανε τη μαυρίλα αποπνικτική. Κατέφυγε αναπόφευκτα τότε στον παιδικό, πλατωνικό του έρωτα. Προμηθεύτηκε καβαλέτα, τελάρα, λάδια, κάρβουνα, ακρυλικά και προσπαθούσε μανιωδώς να εξουδετερώσει τον ζόφο με εκρήξεις χρωμάτων, μετερχόμενος δικής του εμπνεύσεως πρωτοποριακές τεχνικές.

»Η πρωτόλεια δουλειά του εντυπωσίασε τους γνωστούς και απέσπασε διθυράμβους από τους ειδικούς στις δύο ομαδικές εκθέσεις που έλαβε μέρος. Το ’70 λογιζόταν πολλά υποσχόμενος ανερχόμενος αστήρ κι η φήμη του εξαπλώθηκε και εκτός Γαλλίας. Αρνιόταν, εν τούτοις, να πουλήσει έργα του. Απέρριπτε ώς και τις προσφορές συντρόφων που πάσχιζαν με διακριτικότητα να τον στηρίξουν οικονομικά. Το ’71 είχε εθιστεί στο αλκοόλ περισσότερο απ’ όσο ο πατέρας του. Παιδιά του Μάη οι ιδιοκτήτες της γκαλερί “Ποτ Πουρί”, τον έπεισαν με τα χίλια ζόρια να οργανώσει ατομική έκθεση. Την πρώτη και τελευταία του». (Συνεχίζεται)