Απω Ανατολή

Πιθανόν ευθύνεται το ξανθό καλοκαιράκι, που κατέφτασε φέτος νωρίς, και ταξιδεύει ο νους σε παραμεθόρια νησιά, εξωτικές ακτές κι αβυθομέτρητες ηδονές διακοπών αδιάκοπων κι ονειρεμένων. Πριν από κάμποσα χρόνια παρεπιδημούσα, θυμάμαι, με εκλεκτή παρέα το κορίτσι μου στους Φούρνους της Ικαριάς. Γυρνούσαμε από κολπίσκο σε κολπίσκο με πλεούμενα ψαράδων ή έπειτα από ανάλαφρες πεζοπορίες. Αξέχαστο θα μείνει το δρομολόγιο απ’ το Λιμάνι στη Χρυσομηλιά, στην πλώρη του καϊκιού του ατρόμητου καπετάν Βαγγέλη με το μπουγάζι να κατεβάζει φίδια δέκα Μποφόρ.

Υστερα από σύντομη σκέψη τεσσάρων-πέντε ημερών, αποφασίσαμε να απομονωθούμε στην ακατοίκητη νησίδα του Αγίου Μηνά, στη βορειοανατολική πλευρά του συμπλέγματος, τη θορυβώδη εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου. Ζαλωθήκαμε ταχιά ταχιά τα σακίδια στους ώμους και φθάσαμε στο Καμάρι προτού θρονιαστεί ο ήλιος ψηλά στον θόλο του. Τα προικιά του ορμίσκου περιορίζονταν σε υποτυπώδη μώλο κι ένα καμπανάκι όλο κι όλο.

Ξανοίγοντας προς τη θάλασσα, το χτυπούσες μόλις εμφανιζόταν βάρκα κι ο λεμβούχος σε περνούσε απέναντι – πέντε λεπτά απόσταση. Εκτός απ’ το ομώνυμο εκκλησάκι, ο Αη Μηνάς διέθετε και εξοχική βίλα με άπαντα τα κομφόρ. Επρόκειτο για ταπεινό κτίσμα τριάκοντα τετραγωνικών, ηλεκτροδοτούμενο από φωτοβολταϊκή εγκατάσταση, με κρεβάτια και ψυγείο, παρακαλώ. Χρησιμοποιούνταν ως αλιευτικό καταφύγιο, αλλά χρονιάρες μέρες δεν εμφανίστηκε ψυχή· μήτε πουλί πετάμενο, που λέει ο λόγος.

Ιδανικές συνθήκες να φτερωθεί ο έρωτας. Μια γάτα σε ημιάγρια κατάσταση μας κρατούσε συντροφιά εξ αποστάσεως. Ροβινσώνες Κροίσοι αισθανόμαστε. Δοκίμαζα τις δυνάμεις μου στο ψαροντούφεκο, μακαρίζοντας την προνοητικότητα της συντρόφου μου να κουβαλήσει ζυμαρικά, όσπρια και ζαρζαβατικά που μας εξασφάλιζαν λουκούλλεια δείπνα, χωρίς τη βάσανο του ξελεπιάσματος. Την επαύριο της Παναγιάς τη γαλήνη του επίγειου παράδεισού μας διέκοψε αίφνης διαρκής ανελέητος βομβαρδισμός. Παρότι στη στέγη του οικίσκου κυμάτιζε η ναυτική μας σημαία, δεν διακρίνονταν τουρκικά μαχητικά στον ορίζοντα.

Δεκαπέντε λεπτά αργότερα αποκαλύφθηκε η αιτία του κακού στην κουπαστή μικρού σκάφους. Φιλοξενούμενοι Σφακιανοί μυούσαν αδαείς ντόπιους κουμπάρους σε εξελιγμένες μεθόδους αλιείας με δολώματα αφειδείς ποσότητες δυναμίτιδας. Προσπάθησαν να εξαγοράσουν τη σιωπή μας με το περιεχόμενο τελάρου πλήρους κολιών. Προτιμήσαμε το αγριοκάτσικο που ’χαν πυροβολήσει στον Μικρό Ανθρωποφά, τα μέλη του οποίου μοσχομύριζαν ήδη αντικριστά γύρω απ’ τα κάρβουνα.

Από την ανάμνηση της λαχταριστής γεύσης με έβγαλε η εικόνα του πρωθυπουργού στο Καστελόριζο, το οποίο επισκέφθηκε με οκτώ χρόνια καθυστέρηση για να επαναλάβει το ρεπερτόριο του ΓΑΠ. Περί απάνεμων και ασφαλών λιμένων και νέου ταξιδιού «με πυξίδα τις ανάγκες και τα όνειρα αυτού του λαού». Τουλάχιστον ο προκάτοχός του δεν μπέρδεψε το νησί με την Ιθάκη. Ο ΘΑλέξης, βλέπεις, εκτός από ελλείψεις στη Γεωγραφία, κατατρύχεται από απώλεια προσανατολισμού. Ο μπούσουλάς του χάνει απ’ όλες τις πάντες. Στα ανατολικότερα σύνορα της Ε.Ε. νόμισε πως βρέθηκε το Πάσχα στην Τήλο. Το Καστελόριζο άρα φυτρώνει δυτικότερα και η πατρίδα του Οδυσσέα κάπου στην Απω Ανατολή.