Τσίπ(ου)ρα

Ρίγη συγκινήσεως προκάλεσε η διατύπωση των προγραμματικών δηλώσεων του πρωθυπουργού, προχθές στη Βουλή, όχι μόνο στον ίδιο, αλλά και σε χιλιάδες πολίτες σε όλη τη χώρα. Ανάμεσά τους ο εμβληματικός νεαρός γέροντας Μανώλης Γλέζος, όστις έσπευσε να υπογραμμίσει πως ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ «ταυτοποιήθηκε με την Ιστορία. Και από εσωτερική πλευρά και από εξωτερική. Εμένα μου θύμισε το γράμμα του Ζαχαριάδη το 1940». Η αναφορά του στον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ έβγαλε απ’ το ταγέρ της την άλλοτε γενική γραμματέα του.

Αστραψε και βρόντηξε η Αλέκα Παπαρήγα από το βήμα της Βουλής. «Αισθάνθηκα μεγάλη αγανάκτηση το πρωί, όταν ο Μανώλης Γλέζος βγαίνει και λέει ότι η ομιλία Τσίπρα είναι το γράμμα του Ζαχαριάδη το ’40. Το λιγότερο που μπορώ να πω: “Η μυλωνού βάζει τον άντρα της στην ίδια μοίρα με τους πραματευτάδες”. Δεν έχω τίποτα ούτε με τη μυλωνού, ούτε με τους πραματευτάδες, αλλά αυτό μου ήρθε στον νου μου». Πρόχειρο και ατυχές το παράδειγμα. Αδυνατώ να φανταστώ τον Μανώλη μυλωνού, τον Αλέξη μυλωνά και τον Νίκο πραματευτή. Σκόρπισε στους πέντε ανέμους το σακί με το αλεύρι η πρώην.

Κοντή μνήμη διαθέτει, ό,τι και να της έρχεται στον νου. Το κόμμα, εάν δεν απατώμαι, έχει χαρακτηρίσει τον αμφιλεγόμενο αρχηγό του «σεχταριστικό, αντικομματικό, φραξιονιστικό, αντιδιεθνιστικό και εχθρικό στοιχείο» στην 6η και 7η Πλατιά Ολομέλεια της Κεντρικής του Επιτροπής. Τον καθαίρεσε πά’ να πει με αποτέλεσμα να εξοριστεί στο Μποροβίτσι και αργότερα στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, αυτοκτόνησε την 1η Αυγούστου 1973. Τον αποκατέστησε πολύ αργά, στα τέλη του ’80. Τον Δεκέμβριο του ’91 η σορός του ταξίδεψε για να ενταφιαστεί στην Αθήνα. Την υποδέχτηκε στο Ελληνικό ο βουλευτής Στρατής Κόρακας και όχι η γ.γ. που κόπτεται σήμερα για την υστεροφημία του.

Ιδεάζομαι πως ο Αλέξης δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Ζαχαριάδη για πολλούς λόγους. Ασημαντότερος φαντάζει το σημαινόμενον του επωνύμου τους. Του ενός προέρχεται απ’ τη ζάχαρη, του άλλου από ένα απείρως πιο εύφλεκτο υλικό. Δίνουμε τον λόγο στον Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Στο πόνημά του «Τα οικογενειακά μας ονόματα» κάνει μνεία σε κάποιον Τσιπρίδη, του οποίου εντοπίζει την ιδιαίτερη πατρίδα: «Το βόρειο φωνηεντισμό έχουμε σε ονόματα καθώς Κρούπης (κουρούπι-κρούπι), Γρούνης (γουρούνι-γρούνι), Σκλίκας (σκουλίκι-σκλίκι), Τσιπρίδης (τσίπουρο, τσίπρο). (…) Την καταγωγή των επονομασμένων μπορούμε να την μαντέψουμε από τη ρίζα και τη φωνητική της μορφή, π.χ. το Τσιπρίδης (αντί Τσιπουρίδης) δείχνει βόρεια προέλευση και μάλιστα από περιοχή όπου το άτονο “ου” χάνεται στην ομιλία». Οπως το Αθαμάνιο Αρτας.Ετσι εξηγείται το ότι ο πρωθυπουργός προξενεί ανεδρόσιστη μέθη στο ακροατήριό του, αλλά και το γιατί απ’ το 2000, οπότε διεκδίκησε τη δημαρχία της Αθήνας, και εντεύθεν ακραιφνείς οπαδοί του έχουν γεμίσει αθόρυβα τις πόλεις με τσιπράδικα, ήγουν ρακάδικα και ρακομελάδικα.