Στ’ άσματα

Οπου σταθείς κι όπου βρεθείς τις τελευταίες μέρες ακούς παντού αθάνατα αντάρτικα τραγούδια. Οι παρέες στις ταβέρνες, οι κομπανίες, οι ντι τζέι στα μπαρ, οι διαμαρτυρόμενοι στις πλατείες, οι πιτσιρικάδες στα παγκάκια, οι μουσικοί παραγωγοί στα ραδιόφωνα, οι εκπομπάρχες της τιβί, καταφεύγουν στα άσματα του απελευθερωτικού αγώνα για να διατρανώσουν την υποστήριξή τους στη νεόκοπη κυβέρνηση, που το ‘βαλε αμέτι μοχαμέτι να διαπραγματευτεί επιτέλους με τους δανειστές. Ακόμα και ο υπερσυντηρητικός μητροπολίτης Αιγιαλείας έστειλε στον Αλέξη επαναστατικό μήνυμα σε ελεύθερο στίχο: «Γειά σου πρωθυπουργέ Τσίπρα λεβέντη./ Βάλε πια μια τελεία και μια παύλα/ στις μονομερείς και εθνοκτόνες υποχωρήσεις./ Ο Χριστός μαζί σου./ Η Παναγιά μας στο πλευρό σου./ Καλή επιτυχία για το καλό της Ελλάδος».

Ραβδοσκοπούν τώρα οι μαέστροι της Φιλαρμονικής στην Κουμουνδούρου με τι ρυθμό να ντύσουν ρηξικέλευθο πόνημα του δεσπότη. Ορισμένοι προτείνουν το «Με τη χρυσή της νιότης πανοπλία/ το θάρρος, την ορμή, τη λεβεντιά/ πετάμε στον αγώνα, στη θυσία/ για την Ελλάδα, για τη λευτεριά» που ‘ναι ρωσικό, άρα πιο συμβατό με την Ορθοδοξία. Αλλοι υποδεικνύουν το «Στ’ άρματα, στ’ άρματα» κομμάτι παραφρασμένο: «Βροντάει ο Ολυμπος, αστράφτει η Γκιώνα/ μουγκρίζουν τ’ Αγραφα σειέται η στεριά/ και ο Αμβρόσιος μαζί στον αγώνα/ για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά». Τα αντάρτικα δεν αποτελούν αυτόνομο μουσικό είδος. Οι μαχητές του ΕΛΑΣ, του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ έγραψαν πάνω σε δημοφιλή δημοτικά και μελωδίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος πύρινα λόγια με στόχο να εξυψώσουν το εθνικό φρόνημα.

Η απήχησή τους στον χειμαζόμενο λαό ήταν τεράστια· ομοβροντίες κατά του κατακτητή το καθένα τους. Εκεί ακριβώς έγκειται η δύναμή τους. Τσοντάρεις επίκαιρα στιχάκια και βουρ κι απ’ την αρχή. Αδέξιοι δεξιοί οι Απολείπειν Αντώνιος και Ευάγγελος δεν καταλαβαίνουν από τέτοια. Στράφηκαν έτσι προς το λαϊκό και το έντεχνο. Πήραν τα ζουμιά τον Μπένι, που από τις 25 Γενάρη μουρμουρίζει αδιαλείπτως την παλιά επιτυχία του Βαρδή: «Κάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα/ τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα/ φεύγω, τώρα φεύγω./ Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια,/ αρρωστημένους και αγρίμια,/ φεύγω, φεύγω,/ τώρα φεύγω». Την ίδια συννεφιασμένη Κυριακή οι ψηφοφόροι τιμώρησαν τη Νου Δου άδοντες: «Από πιτσιρίκα σε λέγανε μπαμπέσα/ κι έλαχε σε σένα να δώσω λίγη μπέσα./ Μου ‘φαγες όλα τα δαχτυλίδια/ και κοιμάμαι τώρα/ τώρα στα σανίδια». Ο ΘΑμαράθ, ωστόσο, σφυρίζει αδιάφορα ένα ρεφρέν των Κώστα Καράλη και Γιώργου Σκούρτη: «Ανεπανάληπτος,/ ανεπανάληπτος/ στο λέω και θυμήσου/ ανεπανάληπτος θα μείνω στη ζωή σου». Τρομάρα του.