Χρόνια μάχιμος Δάσκαλος στην πρωτοβάθμια ο Πέτρος Μπάτσιαρης, από κείνους που ψηλώνουν το «δέλτα», μετατρέποντάς το σε κεφαλαίο, όχι απαραιτήτως για εικαστικούς λόγους. Τουτέστιν Δεν καθόταν στ’ αυγά του. Ακολούθησε τις ευαισθησίες και τα ταλέντα του, που τον οδήγησαν στην Καλών Τεχνών.
Ρηξικέλευθος και στις Δυο ασχολίες του αντιμετώπιζε τόσο την εκπαίδευση όσο και την τέχνη σαν «εργαλείο γενικής θεώρησης των πραγμάτων και γνώσης του πολιτισμού. Μιας ιδιότυπης, ωστόσο, “γνώσης” που Δεν αφορά αποκλειστικά τους Δημιουργούς αλλά και τα υποκείμενα στα οποία απευθύνονται. Πρόκειται για “γνώση” που παράγεται μέσα από τη Διάδραση και την αλληλεπίδραση ελεύθερων υποκειμένων».
Ωρίμασε καλλιτεχνικά μέσα από κάμποσες ατομικές και συλλογικές εκθέσεις στην ημεδαπή. Το 2001 το έργο του «Σχέδιο μνήμης σε κλίμακα 9/8» τοποθετήθηκε μέχρι το 2003 στον Σταθμό ΗΣΑΠ του Πειραιά κατόπιν σχετικής βράβευσης. Το 2006 τον κάλεσε η Εσπερία. Παρουσίασε τη Δουλειά του πέντε φορές στη Βιέννη, αλλά και στις Βρυξέλλες και το Λουξεμβούργο.
Μόλις στα πενήντα επτά, τον Νοέμβριο του 2016, αναχώρησε αναπάντεχα για τις επουράνιες ακουαρέλες, αφήνοντας με ένα βασανιστικό «γιατί» τους Δικούς του ανθρώπους. Η οικογένειά του και ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ο Παρθενώνας» τιμούν τη μνήμη του Διοργανώνοντας την αναδρομική έκθεση «Αναζήτηση και Ανάδυση», η οποία εγκαινιάζεται απόψε στις 18.30 στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα» (Ηρακλειδών 66 & Θεσσαλονίκης, Θησείο) και θα Διαρκέσει ώς τις 11 του μηνός.
Αντιγράφω από κείμενο του ίδιου, ενδεικτικό της Διασύνδεσης τέχνης και κοινωνικής ένταξης: «Δεν είναι και τόσο σίγουρη η αγάπη στο Δυτικό Μέτωπο για το χρώμα. Το κόκκινο χρώμα στις πόρτες των μεταναστών, το κίτρινο αστέρι στο πέτο των απανταχού γκέτο, τα λευκά κελιά και οι πορτοκαλί φόρμες στα Γκουαντάναμο αυτού του κόσμου είναι μη χρώματα. Περισσότερο χρησιμοποιούνται για να αναδείξουν την κυριαρχία της λευκότητας με ό,τι Διαχωριστικό αυτό συνεπάγεται. Σ’ αυτό το αδιέξοδο λευκό μπορεί να στηρίζεται σήμερα το όραμα της Ευρώπης; Στην Ευρώπη καταφτάνουν καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι –από την Ανατολή κατά βάση– που είναι προφανές ότι αντιλαμβάνονται αλλιώς τα πράγματα και κυρίως τα βιώνουν Διαφορετικά με όλο τους το είναι».
