Μαίνεται η μάχη μεταξύ της νεόκοπης, αριστερής κυβερνήσεως των Αθηνών και της παγιωμένης, παγωμένης, νεοφιλελεύθερης νομενκλατούρας Βερολίνου – Βρυξελλών. Σπουδαία τα λαχανάκια, θα πείτε. Παράπλευρες απώλειες, μολαταύτα, ταλάνισαν και τα δύο στρατόπεδα το Σαββατοκύριακο, καθώς, ακόμα και τα μετέωρα, τους έτριξαν τα δόντια: Πολικό ψύχος κυρίευσε τις περισσότερες περιοχές της Γερμανίας, ενώ στην ιδιαίτερη πατρίδα του Τσίπρα, τα Τζουμέρκα, πρωτοφανείς βροχοπτώσεις γκρέμισαν το ιστορικό γιοφύρι της Πλάκας, το μεγαλύτερο μονότοξο της Βαλκανικής, χτισμένο εδώ και τρεις αιώνες από εξαίρετα μαστόρια της πέτρας και όχι της πλάκας.
Παρέλαση υψηλών εξ Εσπερίας απεσταλμένων παρατηρήθηκε άμα τη ορκωμοσία στα αντίσκηνα των Συριζαίων επιτελών. Σεφτέ έκανε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πατενταρισμένος σοσιαλιστής, φανατικός αναγνώστης βιβλίων, λάτρης της Ιστορίας και ένθερμος υποστηρικτής της ποδοσφαιρικής ομάδας της Κολονίας, Μάρτιν Σουλτς. Προσπάθησε να πάρει τον αέρα του νεαρού πρωθυπουργού διορθώνοντας την πόρπη της χλαμύδας του. Απτόητος εκείνος τον ξενάγησε στα χαρακώματα που έσκαψε με το καλημέρα, κοψοχολιάζοντάς τον δείχνοντας τις καίριες ελληνικές θέσεις.
Λόξιγκα τους προκάλεσε η πίπα της ειρήνης που κάπνιζαν στο λημέρι επί δίωρο. Εμπλουτισμένος με ευφορικά ο φρεσκοκομμένος καπνός αποφόρτισε τα φιλοπόλεμα ορμέμφυτά τους κι έτσι στο κοινό ανακοινωθέν, μπροστά την τέντα, έσταζαν μέλια κι οι δύο· απαραίτητο τερψιλαρύγγιο για να πάνε κάτω τα ζαφείρια. Καταλαγιάζοντας, ωστόσο, η επήρεια του χόρτου την επαύριο και αφού προηγουμένως οι πάτρωνές του τον επέπληξαν με βαριές κουβέντες, άστραψε και βρόντηξε εναντίον του χθεσινού συνομιλητή του.
Ολομέτωπα επετέθη αξιώνοντας να αφοπλιστεί λεκτικά, να σταματήσει να βγαίνει στα κάγκελα κατά της καγκελαρίου και να μη φαντάζεται πως μπορεί να στείλει την τρόικα σπίτι της. Απόρησε κατόπιν για την ανήκουστη σύμπραξη του ΣΥΡΙΖΑ με τους υπερδεξιούς ΑΝ.ΕΛΛ. και την απόρριψη της συνεργασίας με το δημοκρατικό, φιλευρωπαϊκό, σιγανό Ποτάμι. Ο επόμενος παρατρεχάμενος έκανε μια τρούπα στο νερό. Ντάισελμπλουμ λέγεται· τι να περιμένεις.
Υπέστη δεινή ήττα από τον μέγα λογοθέτη επί των Οικονομικών Βαρουφάκιον, όστις εκδήλωσε ασμένως την αποστροφή του προς τις τριμερείς επιτροπές σαθρής νομικής δόμησης. Ο Ολλανδός Εργατικός -φαντάσου να ‘ταν συντηρητικός, ο ερίφης- ξίνισε τα μούτρα κι όπου φύγει-φύγει, πλην όμως δεν έβρισκε την πόρτα. Με το ζόρι έτεινε το χέρι και μετά μετρούσε μη λείπουν τίποτα δάχτυλα. Και ω του θαύματος, έσπευσε να του συμπαρασταθεί ο ανθυγιεινός τομεάρχης Υγείας του Ποταμιού Λυκούργος Λιαρόπουλος, που δέχτηκε πρόσφατα τα συγχαρητήρια του Αδ-όνειδος. «Γερούν, γερά! Σπάσ’ του τον τσαμπουκά» έγραψε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Κάτι παραπάνω ήξερε ο Σουλτς.
Μόνον ο Ομπάμα και κάτι δευτερότριτοι Γάλλοι υποστήριξαν τους Ατρείδες. Οι λοιποί Ευρωπαίοι έπνεαν μένεα. Εξω απ’ τη σκηνή λυσσομανούσε ο στρατηγός άνεμος. Μαύρη καταχνιά πλάκωνε το στρατόπεδο. Ωσπου εμφανίστηκε, σαν από μηχανής θεός, ο ωκύπους Βύρων Πολύδωρος, ήγουν στα πόδια γρήγορος. «Ω Αλέξεις» ανέκραξε ως άλλος Αριστείδης «αμιλλώμενοι σώσαι την Ελλάδα, συ μεν άρχων και στρατηγών, εγώ δ’ υπουργών και συμβουλεύων». Αναθάρρησαν οι Αχαιοί από το ανάστημα του συστρατευθέντος ανδρός. Η ελπίδα επέστρεψε στις καρδιές τους. Του πρόσφεραν και υπουργείο καθότι τα Αρχαία δεν συγκαταλέγονται στα προσόντα τους.
