Ο επίγονος, ο άγονος και η Ιστορία

Ευάγγελος, επ’ ουδενί άγγελος, εξάγγελος δεινών ο Μπένι βγαίνει από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, κομπορρημονώντας πως δεν θα καταντήσει Ζίγδης ή Κουβέλης. Τα παίρνει στο κρανίο ο κυρ Φώτης και δηλώνει πως κατανοεί απολύτως το μένος του τέως αντιπροέδρου κατά της ΔΗΜΑΡ. «Εχει, ωστόσο, δίκιο. Πράγματι ο αμετροεπής Βενιζέλος δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει Κουβέλης» συμπεραίνει. Διαφωνώ κάθετα. Το 4,68% μεταλλάσσεται πανεύκολα σε 0,49%· τι είν’ ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του. Διαβεβαιώνω μολαταύτα ότι ο απερχόμενος πολιτικός ανήρ -Απολείπειν τον χαρακτηρίζαμε προφητικά άλλοτε- ουδόλως σχετίζεται με τον Ροδίτη ευπατρίδη Ιωάννη Ζίγδη, όστις υπήρξε σοβαρός, λακωνικός, έντιμος και, σε αντίθεση με τον Σαλονικιό παρτίδη, εξαιρετικά συμπαθής σε οικείους και αντιπάλους.

Διαπρεπής οικονομολόγος συμβάλλει τα μάλα στην εκβιομηχάνιση της χώρας ως υπουργός των κυβερνήσεων Νικολάου Πλαστήρα και Γεωργίου Παπανδρέου. Η συνεισφορά του στον εξηλεκτρισμό της υπαίθρου και την ίδρυση της ΔΕΗ θεωρείται καταλυτική. Απεναντίας ο Βενιζέλος κόβει το ρεύμα σε χιλιάδες νοικοκυριά και επινοεί το αλήστου μνήμης χαράτσι. Ο Ζίγδης γεννιέται στη Λίνδο στα 1913. Αγωνίζεται από μαθητής για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου. Το 1940 κατατάσσεται εθελοντής στο μέτωπο της Αλβανίας. Πολεμά επίσης στη Μακεδονία, την Κρήτη και τη Μέση Ανατολή. Διώκεται αλύπητα από τη Δικτατορία. Διαφωνεί με τον Γεώργιο Μαύρο, αντιπρόεδρο και υπουργό Εξωτερικών της κυβέρνησης Καραμανλή, για την ενισχυμένη αναλογική και εκπαραθυρώνεται από την Ενωση Κέντρου.

Η ολοσχερής ήττα στις εκλογές του 1977 και η παραίτηση του Μαύρου τον επαναφέρει στο προσκήνιο. Εκλέγεται αρχηγός της ΕΔΗΚ, αλλάζει τον τίτλο σε πρόεδρος και τον διατηρεί ώς το τέλος της ζωής του στα 1997. Ηγείται στην πραγματικότητα ενός κόμματος χωρίς οπαδούς και ψηφοφόρους. Αναγορεύεται βουλευτής έκτοτε μία και μόνη φορά το 1985, κατόπιν συμπράξεως με το ΠΑΣΟΚ. Πώς να του μοιάσει, αλήθεια, ο πολυρρήμων Βενιζέλος, από το πολιτικό λεξικό του οποίου έχουν αποδράσει τα λήμματα εθελοντισμός και δονκιχωτισμός; Πόρνη Ιστορία· επαναλαμβάνεσαι ως φαρσοκωμωδία. Στο συνέδριο του Μαρτίου 1978, που χρίζει επικεφαλής τον Ζίγδη, η ΕΔΗΚ διασπάται. Προβεβλημένα στελέχη της υπό τον Γιάγκο Πεσμαζόγλου ιδρύουν το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. «Μήπως είσαι ΚΟΔΗΣΟ;» αναρωτιούνται, αλλά παίρνουν ελάχιστες θετικές απαντήσεις στην κάλπη.

Κατά σατανική σύμπτωση σήμα του κόμματος είναι το χέρι που κρατά ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Σας θυμίζει κάτι; Επειτα από απανωτές εκλογικές αποτυχίες μέρος του ΚΟΔΗΣΟ αφομοιώνεται από τη Ν.Δ. και το υπόλοιπο εντάσσεται στον Συνασπισμό το 1989. Ο ΓΑΠ κληρονομεί από τον πατέρα του τρίφατσο κατάστημα στην οδό Ερμού. Του αρκούν ελάχιστα χρόνια για να του βάλει λουκέτο, όπως σε χιλιάδες μαγαζιά ανά την επικράτεια. Ο υπάλληλος Μπένι αναλαμβάνει την τύχη του ιδρύματος, σημειώνει όμως άθλιες επιδόσεις. Ο ΓΑΠ ανοίγει τότε μια τρύπα σε πάροδο των προαστίων και εις ανάμνησιν ρομαντικών στιγμών τη βαφτίζει ΚΙΔΗΣΟ. Επίγονος και νοσφιστής καταποντίζονται διαξιφιζόμενοι. Ο Ιωάννης Ζίγδης παίρνει την εκδίκησή του.