Μικρός στο μάτι

Φαινόμενο ο μικρός. Την πρώτη μέρα της πρωθυπουργίας του έτρεξε Μαραθώνιο με ταχύτητα σπρίντερ, διαψεύδοντας τους κακεντρεχείς που σκαρφίζονται εξισώσεις του τύπου: Τσίπρας συν Καμμένος, ίσον συγκαμένος. Πάει σφαίρα. Σ’ αυτήν την, κάθε άλλο παρά ασήμαντη, λεπτομέρεια εδράζονται οι κατηγορίες περί συμπλεύσεως με την τρομοκρατία, που εκτοξεύουν εναντίον του οι αντίπαλοι. Ισως και στο ότι τρομάζει τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού διεθνώς, τρομάρα τους.

Ορρωδούν μπροστά του οι κατοστάρηδες. Ακόμα και οι ντοπαρισμένοι. Επειτα από τη μακρά, ατελείωτη νύχτα της νίκης, πρόλαβε νωρίς το πρωί να δει τους στενούς συνεργάτες του και να χαράξει με τον παρτενέρ του τις κόκκινες γραμμές της νέας κυβέρνησης. Να πεταχτεί αργότερα ίσαμε τον Ιερώνυμο, προκειμένου να του επιστρέψει τη λευκή περιστερά που τρύπωσε στο σακάκι του την ημέρα των Θεοφανίων, να τον καθησυχάσει για τις αγαστές σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας, να δικαιολογηθεί για τον πολιτικό όρκο που θα έδινε και να τον ορκίσει για τη συνέχιση των συσσιτίων της Αρχιεπισκοπής.

Υστερα την έκανε κατά Προεδρικό Μέγαρο μεριά, δηλώνοντας στομφωδώς στον Κάρολο Παπούλια ότι κατέχει τη δεδηλωμένη. «Τα βλέπω» αποκρίθηκε εκείνος. «Δικαίωμα» απάντησε ο Αλέξης, υπονοώντας ότι για πρώτη φορά στη σχετική τελετή δεν θα συμμετάσχει παπάς, αλλά Παππάς. Μεμψιμοιρούν ορισμένοι πως θα αναγνωρίζουμε με δυσκολία τα στελέχη της αριστερής διακυβέρνησης, καθώς πολλά από δαύτα παραμένουν άγνωστα στο ευρύ κοινό. Σφάλλουν. Καθότι ο Αλέξης έχει φροντίσει τα πάντα. Θα ξεχωρίζουμε τα καϊνάρια του από την επιβεβλημένη ενδυματολογική πειθαρχία. Λουστρίνι, κοστούμι και πουκαμισιά με τσάκιση. Οχι όμως λαιμοδέτη· υπαινιγμός πως είναι ξεκαπίστρωτα.

Ροβόλησε κατόπιν δίπλα στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου δεν συνάντησε ψυχή. Προτού την κοπανήσει ο καραμπουζουκλής Καλαματιανός είχε γεμίσει τους τοίχους με σκούπες, τοποθετημένες ανάποδα και πασπαλισμένες με χοντρό αλάτι. Του παρέδωσε τον θώκο κάποιος χαμηλόβαθμος υπάλληλος. Μαύρα μάτια έκανε να δει τον ΘΑμαρά η Βουλή τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Δεν τον έβλεπε, άραγε, ούτε το Μαξίμου; Ζούσε φαίνεται στην απόλυτη ανυπαρξία, στην οποία τον καταδίκασε διά παντός προχθές το πόπολο. Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης· κι από τους συμβολισμούς.

Ιδροκόπησε να φτάσει στην Καισαριανή για να αποτίσει φόρο τιμής στους εκτελεσμένους από τους ναζί, στέλνοντας μήνυμα πως θα διεκδικήσει μέχρι δεκάρας τις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο. Περί την αμφιλύκη τον έχασα. Δεν τον προφταίνεις ούτε με πύραυλο. Η νέα Βουλή, πάντως, φαντάζει φτωχότερη· με ηχηρές απουσίες.

Αυτογκόλ αποδείχτηκε η προεκλογική εκστρατεία του Πέτρου Τατσόπουλου. Εξουθένωσε τη μισή Αθήνα σε σημείο που να μην έχει κουράγια να μετακινηθεί ώς την κάλπη κι η υπόλοιπη τον μαύρισε από μνησικακία και ζήλια. Αντιθέτως ο Ψαριανός δεν ηττάται ποτέ. Ο μέσος ψηφοφόρος αναγνωρίζει τον εαυτό του στο γλοιώδες του πρόσωπο και θα τον σταυρώνει εσαεί. Σκέφτομαι τον καψερό Ιορδάνη Τζαμ(πα)τζή, για τους φίλους Δάνη, που θα τρέφεται εφεξής με τα δικής του εμπνεύσεως μυρωδάτα παξιμάδια της παρηγοριάς. Τουλάχιστον ο Χρυσοχοΐδης θα έχει άφθονο χρόνο να διαβάσει επιτέλους τα μνημόνια.