Η αυλαία έπεσε δυο ολόκληρες ώρες μετά τον προκαθορισμένο χρόνο, στις 12 και. Παρ’ ολίγον δε να γίνει παρανάλωμα από τα πυροτεχνήματα και τα χρωματιστά καπνογόνα, που πασάλειψαν με φαντασμαγορικές πινελιές το σκηνικό. Τους ξενυχτήσαμε, πά’ να πει, τους οικοδεσπότες και αποσυρθήκαμε εξαντλημένοι στα δωμάτια· σε όποιο τέλος πάντων κατάφερε να βολευτεί ο καθένας. Κατά τη διάρκεια του πλούσιου αγγλικού πρωινού αντάλλαξα διευθύνσεις με την πλειονότητα των συνέδρων προτού αποχαιρετήσω εγκαρδίως τον Πάολο και, φυσικά, τη Φεδερίκα, με τους οποίους κανονίσαμε να συναντηθούμε εξάπαντος στις πατρίδες μας.
Αναχώρησα για τον σταθμό στις εννιάμισι. Στις έντεκα θα ’παιρνα το τρένο για το Λονδίνο. Απ’ το παράθυρο του βαγονιού κατασκόπευα την επέλαση της άνοιξης. Εδώ κι εκεί στα απέραντα γρασίδια ξεφύτρωναν λογής λογής δενδρύλλια με ποικιλόχρωμη ανθοφορία. Με ξελόγιασε ένα είδος θάμνου με κίτρινα λουλούδια. Εμοιαζαν με τα σπάρτα που οργιάζουν την ίδια εποχή εκατέρωθεν των επαρχιακών οδών στην Ελλάδα. Ηταν μόνο σάμπως λεπτότερα και αφηρημένα, σαν ψεύτικα.
Εκλεισα τα μάτια, φέρνοντας στο μυαλό μου τη Λίζα. Ανάμεσα, όμως, στις βγαλμένες από εικονογράφηση παραμυθιού βρετανικές ασπαρτιές διέκρινα, ανοίγοντάς τα ξανά, αδρή και λαμπερή, τη μορφή της Σόνιας, όπως ήταν στα είκοσι χρόνια της. Με τα καστανά, σπαστά μαλλιά και τα μελιά, σπινθηροβόλα της μάτια. Μικροκαμωμένη και εύθραυστη. Οσο μπόι της έλειπε υψωνόταν στο πολλαπλάσιο σε καρδιά, σε ψυχή και σε πνεύμα.
Μπορούσε με παρόμοια ευκολία να γουργουρίζει σαν ναζιάρα γατούλα στις φοιτητικές συναναστροφές και συνάμα να αγορεύει με φλογερό πάθος στις τσαμπουκαλεμένες συνελεύσεις του Χώρου στο Χημείο. Να συγκρούεται σώμα με σώμα με τους νταγλαράδες των ΜΑΤ στις άγριες διαδηλώσεις για την απελευθέρωση του Φίλιππα και της Σοφίας Κυρίτση ή του Γιάννη Μπουκετσίδη. Να συμμετέχει σε εσπερίδες μπιρίμπας παρέα με καθώς πρέπει κυρίες, πίνοντας τσάγια και φίνα λικέρ και κατόπιν να στρίβει τρίφυλλα-κομψοτεχνήματα στις καταλήψεις της Βαλτετσίου και της «Βίλα Στέλλα» στο Νέο Ηράκλειο ή να δίνει τον παλμό ώς την αυγή σε νύχτες κραιπάλης πλημμυρισμένες με αλκοόλ στον «Ιπποπόταμο», στο «Νταντά» και στην «Αίτνα». Διέθετε υψηλότατο δείκτη κοινωνικής νοημοσύνης. Ηταν κολλητή μ’ όλα τα Εξάρχεια -τον καλό τους κόσμο, εξυπακούεται- και με τις μισές κοντινές και μακρινές συνοικίες.
Ηξερε όλα τα έξαλλα πάρτι, σε σπίτια ή μαγαζιά, του κέντρου και της περιφέρειας, για τα οποία είχε πάντοτε εξασφαλισμένη ανοιχτή πρόσκληση. Την ακολουθούσε, βλέπεις, σε κάθε της βήμα σμήνος φιλενάδων, μεγαλωμένων από το Πέραμα μέχρι την Κηφισιά κι από τη Βουλιαγμένη ίσαμε το Καματερό, που τόνιζε πια άπασες τις αποχρώσεις του αριστερίστικου και αναρχικού συρφετού, χαρίζοντας σπάνια βιοποικιλότητα στις φυλές της Πλατείας. Σαν αυθεντική βασίλισσα, έσερνε παντού την αυλή της. (Συνεχίζεται)
