Κατάπληκτος διαπίστωσα, αρχίζοντας οι εργασίες του φόρουμ στο ευρύχωρο ισόγειο του μεσαιωνικού κάστρου το απόγευμα, ότι ήμουν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος· το πρόσωπο της ημέρας. Πυρόξανθες Σουηδέζες, βλοσυροί Πολωνοί, γλυκανάλατες Γερμανίδες, μαμούχαλοι Γάλλοι μιγάδες, σεμνότυφες Φλαμανδές, νερόβραστοι Βρετανοί και θερμές Ισπανίδες με πλησίαζαν με θαυμασμό, όχι βεβαίως για τα θολά μάτια ή το πλαδαρό μου κορμί, αλλά εξαιτίας του μαγνητισμού που τους ασκούσε το μέσον το οποίο αντιπροσώπευα.
Εκδηλωτικός Πορτογάλος, μάλιστα, ζήτησε να φωτογραφηθούμε αγκαλιά, μολονότι, καθώς αντελήφθην κατόπιν, κρατούσε ακόμα μανιάτικο το κάζο της εθνικής τους ομάδας από την Ελλάδα στο Γιούρο του 2004. «Μπορεί να στεφθήκαμε εμείς πρωταθλητές πέρυσι στο Παρίσι», τραύλισε κατά τις μεταμεσονύκτιες ώρες της άκρατης ζυθοποσίας, «όμως οι δυο ήττες στην έδρα μας τότε δεν χωνεύονται με τίποτα». Τον συμβούλευσα να κοπανήσει δυο-τρεις «Γκίνες» επιπλέον, σπεύδοντας να τον κεράσω την πρώτη.
Ξένοι συνάδελφοι εντύπων και καναλιών επισκέπτονται συχνά τα πτωχικά γραφεία της «Φωνής των Συνεταιριστών» στην οποία μετέχω από την ίδρυσή της, τον Νοέμβριο του 2012, αποτυπώνοντας σε φανταχτερά δισέλιδα και εκτενή ντοκιμαντέρ, που κάνουν τον γύρο του κόσμου, τυπικές σκηνές της καθημερινής λειτουργίας της. Σε κάμποσα από δαύτα εμφανίζεται η αφεντιά μου σε ρόλο κομπάρσου με τις σκωπτικές μου ατάκες να προκαλούν σύγχυση σε αναγνώστες και θεατές.
Δεν είχα συνειδητοποιήσει, μολαταύτα, σε όλη της την έκταση την απήχηση του εγχειρήματος στην αλλοδαπή. Πάνω από εκατό απολυμένοι από μεγάλες εφημερίδες των Αθηνών κάναμε την αποκοτιά να κρεμάσουμε στα μανταλάκια το δικό μας φύλλο. Εισφέραμε μικρό ποσόν έκαστος και, ακηδεμόνευτοι από επιλήψιμα συμφέροντα, δίχως αίσθηση κινδύνου, πλεύσαμε στα φουρτουνιασμένα νερά του Τύπου. Ελάχιστοι πίστεψαν στην ευόδωση της προσπάθειας. Η πλειονότης προεξοφλούσε ότι θα τσακιστούμε στα βράχια με το πρώτο μπουρίνι. Διαψεύστηκαν οικτρά οι Κασσάνδρες.
Το κοινό υποδέχτηκε ολόψυχα την εφημερίδα μας, που σταθεροποιήθηκε βαθμηδόν στις κορυφαίες θέσεις της κυκλοφορίας. Επρόκειτο για άθλο, τον οποίο ωστόσο εμείς οι συντελεστές του αδυνατούμε να κατανοήσουμε σε βάθος. Η καθημερινή τριβή, οι διαφωνίες, οι αντεγκλήσεις και προπαντός η ρουτίνα μάς εμποδίζουν να τον αντικρίσουμε με καθαρό βλέμμα. Η απόσταση και οι έπαινοι των συνομιλητών μου του φορούσαν τώρα κάτι σαν φωτοστέφανο.
Δεν μάσησα τα λόγια μου, ανεβαίνοντας στο βήμα. Αφηγήθηκα τις θυελλώδεις συνελεύσεις μας, τις μεταξύ μας αντιπαλότητες και πώς οι εκρηκτικές αντιθέσεις συνθέτουν μια ενιαία διαδρομή. Ηταν σαν να περιγράφω τις δικές τους απόπειρες, είπαν. Ενιωσα ν’ αβγαταίνει ένα μέτρο το μπόι μου σε δυο μέρες. Καθώς έβγαινα στο προαύλιο, το κεφάλι μου βάρεσε με πάταγο στο σενάζι της πανύψηλης πόρτας. Κι όλοι απορούσαν πού κονόμησα ξαφνικά τόσο αστείο καρούμπαλο. (Συνεχίζεται)!
