Το παρακάνουμε με τα έθιμα. Τα προσαρμόζουμε στην παρακμιακή μας απληστία και τους αλλάζουμε τον αδόξαστο. Χθες πήρα στο κατόπι την ξανθιά, ξελογιάστρα κόρη του Φλεβάρη. Τουτέστιν το ’ριξα στον ποδαρόδρομο να απολαύσω την εκμαυλιστική λιακάδα. Νισάφι πια με τον φετινό χειμώνα! Κατηφόρισα απ’ το Γαλάτσι προς την πλατεία Κυψέλης, όπου πλήρωσα παγκούε κάτι λογαριασμούς -ανάθεμα την ώρα- και, κατεβαίνοντας τη Φωκίωνος, επισκέφθηκα φιλαράκι στη Δροσοπούλου. Ηπιαμε καφέ και τα ’παμε εγκαρδίως.
Στη συνέχεια κίνησα κατά τα Εξάρχεια, παρακάμπτοντας το Πεδίον του Αρεως, αγαπημένο τόπο περιπάτων άλλοτε. Την τελευταία φορά που αποτόλμησα να διασχίσω τις πρασινάδες του -πάνε δυο χρόνια-, απογοητεύτηκα οικτρά απ’ την εγκατάλειψη. Διά μέσου Μαυρομματαίων, Αλεξάνδρας και Σπυρίδωνος Τρικούπη, πήρα ν’ ανεβαίνω την Καλλιδρομίου. Σταμάτησα σε περίπτερα, βιβλιοπωλεία, καφέ και συνάντησα γνώριμους, χαμένους καιρούς και ζαμάνια.
Ιδεώδης η ευδία, έλουζε με φως τις συναναστροφές. Περασμένες δώδεκα στον «Μικρό ερωτικό», όπου ο Σπύρος έχει συγκεντρώσει με φροντίδα παλιά βινίλια, παιχνίδια, αφίσες και κάθε λογής καλαίσθητα αντικείμενα, μου ’ρθε η πρώτη τσίκνα. Οι πέριξ μαγαζάτορες τιμούν τα πατροπαράδοτα καθιερωμένα. Εξω από μπαρ, καφενεία και ουζερί οι ψησταριές έχουν ήδη πάρει φωτιά· μπριζολάκια, πανσέτες και ψαρονέφρια αναποδογυρίζουν στη σχάρα.
Καθισμένος αργότερα σε τραπέζι ταβέρνας λίγο πιο κάτω, παρατηρώ αγνώστους και γνωστούς, εκστασιασμένους από τα αρώματα της κνίσας να καταβροχθίζουν τα κοψίδια, σαν λυκόσκυλα. Ορισμένοι τα αρπάζουν άγαρμπα με τα χέρια, οι οδοντοστοιχίες τους δουλεύουν με ταχύτητα μηχανής, λερώνουν τα ρούχα τους και εξακολουθούν να χλαπακιάζουν απτόητοι. Με πιάνει αηδία. Ευτυχώς που πρόλαβα να μπήξω έναν μεζέ.
Νομίζω ότι η Τσικνοπέμπτη είναι μια ξεχωριστή μέρα. Νηστίσιμες η Τετάρτη και η Παρασκευή, ακόμα και την Κρεατινή Εβδομάδα, για να δικαιολογήσει το όνομά της το ιερατείο επιτρέπει την κατανάλωση σφάγιων ενδιαμέσως. Οι πρόγονοί μας, ωστόσο, τρέφονταν με σάρκα ζώων στους γάμους, τις βαφτίσεις και ελάχιστες Κυριακές του χρόνου. Τη συγκεκριμένη μέρα σε πολλές περιοχές έσφαζαν τους οικόσιτους χοίρους, οπότε του έδιναν και καταλάβαινε. Λογικόν.
Απορώ πώς άτομα που καταναλώνουν κρέας πρωί-μεσημέρι-βράδυ επτά φορές την εβδομάδα επιμένουν στην ίδια συνήθεια και την Τσικονοπέμπτη. «Ακραίος παραλογισμός», που λέει κι ο ΘΑλέξης. Κανονικά θα ’πρεπε να ψήνουν μανιτάρια πλευρώτους, κολοκυθάκια, πιπεριές και διάφορα ζαρζαβατικά. Το βράδυ τσικνίσαμε στην εφημερίδα. Τα εδέσματα εξαφανίστηκαν σε χρόνο ντετέ. Κοιτούσα τον Γιώργο απέναντι, ορκισμένο βίγκαν, να παρακολουθεί σαστισμένος τα τεκταινόμενα. Απόκριες· οι καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους μασκαράδες μασκαρεύονται για να κρύψουν το μασκαραλίκι τους. Παρά ταύτα τσίμπησα κι εγώ δυο σουβλάκια.
