Trump, διαβάζω σε παλιό αγγλοελληνικό λεξικό, θα πει: τρομπέτα και σάλπιγγα, αλλά και ατού (στη χαρτοπαιξία), παίζω το ατού μου (το τελευταίο μου χαρτί), με δυο λόγια: κάνω το παν.
Στα παράγωγα τώρα: trumpery σημαίνει: πράγματα ασήμαντης αξίας, της πεντάρας, αλλά και ματαιολογίες. Ενώ trumpet (παίζω τρομπέτα), ιδιωματικά προστιθέμενο (to blow one’s own trumpet), θα πει: αυτοεπαινούμαι, καυχιέμαι.
Ενας αρχαίος δικός μας, ο Αντισθένης, που μελέτησε πολύ λέξεις και σημασίες τους –πιθανόν, ο πρώτος σημειολόγος στην Ιστορία, ιδρυτής, με συνεχιστή τον Διογένη, της περίφημης Σχολής των Κυνικών, πρωτοπόρα και αυτή στην αμφισβήτηση του τότε τρόπου ζωής– έλεγε πως: «Αρχή παιδεύσεως ονομάτων επίσκεψις». Και τι να μεταφράσεις; Αρχινάς να μαθαίνεις σπουδάζοντας τα ονόματα.
Με τον Trump τώρα, τον Ντόναλντ, άρτι εκλεγέντα πρόεδρο των ΗΠΑ (με μειοψηφία και αυτός, με το περιβόητο σύστημα των εκλεκτόρων: 200.000 ψήφους λιγότερες από την Κλίντον έλαβε…
Η δημοκρατία, έλεγε ο Τσώρτσιλ, είναι το χειρότερο πολίτευμα, εάν εξαιρέσεις όλα τ’ άλλα…), δεν ξέρω αν πρόκειται για αρχή παιδεύσεως η επίσκεψις του ονόματός του ή αν έχουμε να κάνουμε με αρχή (ενός ακόμα) παιδεμού.
Μ’ αρέσανε πάντως διάφορα «περί διαγραμμάτου» σχόλια επί της εκλογής, ιδίως αυτά που απέδωσαν την εκλογή Τραμπ στην οργή των λευκών (ο Τραμπ μειοψήφησε εντυπωσιακά στον ισπανόφωνο και αφρο-αμερικανικό πληθυσμό των ΗΠΑ), επειδή στο πρόσωπο της Κλίντον οι εκλογείς τιμώρησαν το πολιτικό κατεστημένο και την οικονομική ελίτ των ΗΠΑ που η Χίλαρι αντιπροσώπευε.
Ενώ ο Τραμπ είναι, ας πούμε, το φτωχόπαιδο του Μπρονξ!
Δεν ξέρω ποιοι μπορούν και αισιοδοξούν μετά τα αποτελέσματα της 8ης Νοεμβρίου, και από πού αντλούν αισιοδοξία.
Νομίζω πάντως ότι τώρα θα φανεί –πολύ περισσότερο από τις δύο προεδρίες Μπους– αν οι θεωρούμενοι κραταιοί «πυλώνες ελέγχου εξουσίας» στις ΗΠΑ έχουν γερά θεμέλια ή… τραμπαλίζουν.
