Ηταν στραβό το κλίμα…

Ξαφνικά ο δημόσιος βίος «διανθίστηκε» με λέξεις, όπως: άθλια (και αθλιότητα), βούρκος, τέλμα, δυσοσμία, δηλητηρίαση (και δηλητηριάζω) και άλλες σχετικές με το κλίμα «απόπειρας δωροδοκίας βουλευτή», η οποία (για εμάς υποτίθεται, τα υπόλοιπα, οι κρείσσονες αποδείξεις, είναι θέμα εισαγγελικής έρευνας) πρόσθεσε ήδη δύο ονόματα στην αόριστη, προ ημερών, φημολογία περί υπάρξεως «κουμπαρά».

Ξαφνικά; Κάθε άλλο. Πρώτον, προηγήθηκε ο «κουμπαράς» που έσταξε στις διεργασίες εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας τις πρώτες ψιχάλες υποψίας. Δεύτερον, η συγκεκριμένη καταγγελία ήταν γνωστή στον αρμόδιο εισαγγελέα 15 ημέρες. Τρίτον, που νομίζω πως είναι και το πιο… πολιτικό, η εν γένει πολιτική ατμόσφαιρα, το πολιτικό κλίμα που προηγήθηκε ήταν τέτοιο, που επέτρεπε να διακινηθούν και να αναπτυχθούν φήμες, διαδόσεις, υποψίες, ακόμα και συκοφαντίες, όλα αυτά τα «σαπρόφυτα» που, όντως, δηλητηριάζουν τον πολιτικό βίο, με την έννοια ότι τον βγάζουν από τη φυσική του πορεία, που είναι η πολιτική σε κλίμα δημοκρατίας.

Ακριβώς η απουσία αυτής της πολιτικής, της πολιτικής που ο Αριστοτέλης θεωρούσε «επιστήμη των επιστημών», επέτρεψε να αναπτυχθούν… βούρκοι, τέλματα, αθλιότητες, δυσοσμίες και δηλητήρια, που ποιος ξέρει μέχρι πότε θα μας συνοδεύουν (ίσως και θέλοντας και μη!) και πού θα μας οδηγήσουν, μες στις Γιορτές!

Διότι, αν η πολιτική της συγκυβέρνησης, ιδίως των δύο πρωταγωνιστών, του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου, δεν ήταν έτσι όπως είναι και όπως, με τη χρήση, διαμορφώθηκε: ανακόλουθη, ανερμάτιστη, με πλήθος από αντιφάσεις και ήξεις-αφήξεις, μια πολιτική ό,τι πρέπει για να παραχθούν και να αναπαραχθούν πολιτικά αδιέξοδα, και στη θέση της ήταν μια πολιτική συνεπής και διαφανής, έστω «μνημονιακή», συντηρητική, αλλά καθαρή και ξάστερη. Τότε δεν θα υπήρχαν φαινόμενα που μολύνουν τον πολιτικό βίο, και κάνουν την πολιτική, από εργαλείο διαχείρισης και δημιουργίας, φονικό όπλο, σε χέρια ανθρώπων που υποτάσσουν το κοινό όφελος στο ατομικό συμφέρον…