Εχασε την ψυχραιμία του ο αρχιεπίσκοπος. Αντί του κατευνασμού, που εκ παραδόσεως συνιστά προνόμιο της Εκκλησίας, επέλεξε την ένταση και την όξυνση, στην οποία, συνήθως, περιέρχονται ιερείς –προπαντός επικεφαλής Εκκλησίας ιεράρχες– όταν χάνουν την ψυχραιμία τους∙ άρα και τον έλεγχο του όποιου πνευματικού πλεονεκτήματος διαθέτουν.
Εάν, μετά από αυτά, ο αρχιεπίσκοπος επιμείνει στα όσα υποστήριξε κατά την εισήγησή του στην Ιερά Σύνοδο (και πιστεύω ότι το επίμαχο μάθημα των Θρησκευτικών είναι, εξ αυτών, το λιγότερο∙ θα το έλεγα «παρωνυχίδα»), θα πρέπει να γνωρίζει (διότι δεν θεωρώ ότι το κάνει επί τούτου) ότι αναλαμβάνει την ευθύνη τριβών και διχαστικών εντάσεων, ενδεχομένως απρόβλεπτων, που ίσως τις προκαλέσει, εξάπτων πάθη και φανατισμούς, ο ανένδοτος λόγος του.
Υπάρχει στη χριστιανική διδασκαλία μία κρίσιμη λέξη και έννοια: η καταλλαγή. Είναι η κατ’ εμέ ορθή επιλογή και συμπεριφορά, όταν οι συνθήκες πάνε να ξεφύγουν.
Και καταλλαγή σημαίνει ειρήνευση, διευθέτηση διένεξης, τερματισμός διαμάχης, εκεχειρία, συμφιλίωση∙ όλα όσα, υποτίθεται, πρεσβεύει και γι’ αυτά αγωνίζεται η μαχόμενη Εκκλησία.
Από κει και το ρήμα καταλαγιάζω (ησυχάζω, ηρεμώ, εκτονώνω πάθη που μπορεί να μας ρίξουν σε αμάχη: μισοί από δω, μισοί από κει∙ τα ’χουμε ξαναδεί αυτά, τα έχουμε υποφέρει τραγικά).
Τα ίδια, εννοείται, απευθύνονται και στην κυβέρνηση: μην το παρακάνει και μην κλείνει πόρτες, εκεί τουλάχιστον που οι πόρτες ανοίγουν στο φως της συνεννόησης και της γνώσης.
Τα ίδια και στην αντιπολίτευση, σύμπασα, αξιωματική και λοιπή: όταν ελλοχεύει κίνδυνος ρήξεων και εκτροπών, δεν έχουν θέση «εκλογικές πελατείες» και «μικροπολιτικές» που καλοπιάνουν εύφλεκτα ένστικτα και εξορίζουν, στο πυρ το εξώτερον, τη νηφαλιότητα της ορθής κρίσης.
Να φέρουμε τώρα όλοι το προσήκον βάρος ευθύνης, ώστε να μην υποφέρουμε μετά, όλοι, από το άχθος της ανευθυνότητας. Καταλλαγή επομένως, που δείχνει, για την ώρα, να επικράτησε. Είθε.
