Αυτό, νομίζω, είναι και το θέμα της αυριανής, προ ημερησίας διατάξεως, συζήτησης στη Βουλή για το μάθημα των Θρησκευτικών, τις αλλαγές (αυτονόητες ή όχι, δεν έχει, πιστεύω, ιδιαίτερη σημασία σε χώρα όπου το αυτονόητο αποτελεί αγαθό εξαιρετικής σπανιότητας) που επιχειρεί να επιφέρει σε αυτό ο υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων και όσους, με προέχουσα την επίσημη Εκκλησία της χώρας, αντιδρούν, με όποιο τρόπο και αν αντιδρούν, σ’ αυτές τις αλλαγές.
Ετσι (έπρεπε να) είναι: Οσάκις παρίσταται ανάγκη –ή κάποιοι επιμένουν– να φέρουν στη Βουλή το μάθημα των Θρησκευτικών (και όποιο άλλο μάθημα), η συζήτηση να γίνεται προ ή κατόπιν ή εκτός ημερησίας διατάξεως.
Να ανταλλαγούν απόψεις, να εκφραστούν διαφωνίες, κοσμίως εάν είναι δυνατόν, άνευ μίσους και σπουδής (βιασύνης) που έλεγαν και οι παλαιότεροι, και πέραν αυτού ουδέν.
Τα υπόλοιπα είναι (μιας και πρόκειται περί σχολικού μαθήματος) εκτός διδακτέας και εξεταστέας ύλης και, όπως και κάθε άλλο μάθημα, είναι ευθύνη του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργείου και του προϊσταμένου του υπουργού (με τον προσήκοντα διάλογο ασφαλώς και τον προσήκοντα σεβασμό). Διότι συμβαίνει –και ευτυχώς, νομίζω– αυτό το υπουργείο να λέγεται Παιδείας και Θρησκευμάτων (όχι Θρησκεύματος).
Διότι, ναι μεν, βάσει Συντάγματος (άρθρο 3.1.): Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού.
Αλλά, πάλι κατά το Σύνταγμα (άρθρο 13.2.): Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. H άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη. O προσηλυτισμός απαγορεύεται.
Τα υπόλοιπα –να βάλω, επίσης, το θέμα εκτός ημερησίας διατάξεως χρονογραφημάτων και να δανειστώ από τη φιλολογία της Εκκλησίας– είναι… εκ του πονηρού και η Κυριακή προσευχή παρακαλεί:… ρύσαι (ρύομαι το ρήμα = σώζω) ημάς εκ του πονηρού…
