Σε μια μεγάλη άσπρη υπαίθρια τέντα έχει στηθεί το εστιατόριο του Αματρίτσε. Οι κάτοικοι του μικρού χωριού, που ισοπεδώθηκε από τον φονικό σεισμό, μαζεύονται την ώρα του φαγητού σαν να προσέρχονται σ’ έναν τόπο ιερό. Ο ιστορικός ναός του χωριού έχει κατεδαφιστεί κι αυτός.
Στην Ιταλία, η ώρα του φαγητού είναι μια σημαντική στιγμή της ημέρας. Μαγειρεύουν αναμειγνύοντας υλικά και συναισθήματα.
Αν ο Εγκέλαδος δεν είχε επιλέξει τη συγκεκριμένη περιοχή, βυθίζοντάς την στο πένθος, το χωριό θα γιόρταζε αυτές τις μέρες την 50ή επέτειο από την έναρξη των εορτασμών της «Ημέρας Αματριτσιάνα». Της διάσημης μακαρονάδας που η συνταγή της γεννήθηκε από τις ανάγκες των γιδοβοσκών της περιοχής.
Το 1798 ο Ναπολέων, περνώντας από το χωριό Αματρίτσε για να κατακτήσει τη Ρώμη, δοκίμασε το τοπικό πιάτο που περιείχε τα πιο ταπεινά συστατικά. Η ιστορία θέλει τον Βοναπάρτη να ξετρελαίνεται. Η αρχική συνταγή πρωτομαγειρεύτηκε τότε που το Αματρίτσε ανήκε στην παλιά γεωγραφική περιοχή των Αμπρούτσι. Οι βοσκοί από το Λάτσιο, μεταναστεύοντας προς τα βουνά με τα κοπάδια, ανακάλυψαν τη συνταγή και τη μετέφεραν στα πεδινά και στη Ρώμη….
Η μαγική γεύση του πιάτου οφείλεται στον συνδυασμό του μπέικον με το αγριογούρουνο ωρίμανσης, το τοπικό τυρί πεκορίνο και ντομάτες -χωρίς όμως κρεμμύδι και σκόρδο- και φυσικά στην ειδική padella, το μεγάλο σαν ταψί τηγάνι, μέσα στο οποίο προετοιμάζεται η σάλτσα. Οι ιστορικοί της κουζίνας λένε πως η αρχική συνταγή ετοιμαζόταν με λευκή σάλτσα γιατί η περιοχή, πολύ απλά, δεν είχε ντομάτες.
Ολη η Ιταλία ξέρει πως χάρη στη σάλτσα αυτή το Αματρίτσε θεωρείται το «λίκνο» της κουζίνας του Βατικανού. Λένε ότι οι διάσημοι μάγειρες που «μεγαλουργούν» για χάρη των παπικών ουρανίσκων προμηθεύονται μόνο από την περιοχή αυτή τα υλικά για τη διάσημη πάστα Αματριτσιάνα.
Επτακόσια εστιατόρια της Ιταλίας αποφάσισαν ότι για κάθε πάστα Αματριτσιάνα που θα δίνουν στους πελάτες τους, τα δύο ευρώ της τιμής θα διατίθενται για την αναστήλωση του ιστορικού χωριού. Οι Ιταλοί συρρέουν, επιβραβεύοντας την προσπάθεια, για να βοηθήσουν. Εκτός από τις προσωπικές δωρεές που καταθέτουν στις τράπεζες.
Ανάμεσα στα ερείπια του χωριού τους, οι Αματριτσιάνοι μοιράζονται το πένθος τους στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Δεν ξέρω αν έχουν το κουράγιο να μαγειρέψουν την αγαπημένη τους σάλτσα.
Ομως το σίγουρο είναι πως εμείς κάθε φορά που θα φτιάχνουμε την πεντανόστιμη συνταγή στην κουζίνα του σπιτιού μας, θα τους θυμόμαστε, ελπίζοντας το χωριό τους να αναστηλωθεί γρήγορα και οι πληγές τους να γιατρευτούν.
-320x213.png)
