Είχα να τον συναντήσω μέρες στον περίπατο. Τον συνάντησα χθες. Τον Χρήστο. Ετσι τον λένε. Ρώτησα για τη μητέρα του∙ ξέρω πως έχει σοβαρό πρόβλημα. Μιλήσαμε λίγο για τους δικούς μας που έφυγαν, αλλά και όσους είναι πλέον στα πρόθυρα.
Είπα, τι να πεις; Το κοινότοπο: «Υπομονή, να έχεις δύναμη και να κρατάμε τα καλά… τις καλές αναμνήσεις!». Χαμογέλασε∙ με αυτό το χαμόγελο που σε προδιαθέτει ότι κάτι άλλο πρόκειται να ακολουθήσει. «Εντάξει με τις καλές αναμνήσεις και να τις κρατάμε…», είπε. «Αλλά μπορείς να μου πεις, τι καλή ανάμνηση μπορούμε να κρατήσουμε από την… Αριστερά;». Γέλασα κι εγώ.
Στην επιστροφή πήρα από περίπτερο την «Εφ.Συν.». Μια ματιά στο πρωτοσέλιδο: «Offshore έξω, υποκρισία μέσα – Νέα διάταξη από την κυβέρνηση με καθολική απαγόρευση». Στο σπίτι πια, με τον καφέ μου, είδα και στις μέσα σελίδες: το κύριο άρθρο:
«Χαμένοι στη μετάφραση», για το ίδιο θέμα: τις offshore ή εξωχώριες ή υπεράκτιες ή «φορολογικούς παράδεισους» ή… τρέχα γύρευε, τα σχετικά ρεπορτάζ: «Τροπολογία λόγω φθοράς» (Νίκος Σβέρκος), «Η offshore ποτέ δεν πεθαίνει» (Κώστας Ζαφειρόπουλος), «Στα… κάγκελα η αντιπολίτευση» (Γιώργος Πετρόπουλος) και δύο σχόλια/επιφυλλίδες: «Ω, τι ωραίο δούλεμα!», (Μπάμπης Αγρολάμπος) και «Εξωχώριες εταιρείες, εγχώρια βούληση», (Τάσος Παππάς). Πολύ πράγμα! Εφαγα το μισό πρωινό…
Κατέληξα λοιπόν στο εξής συμπέρασμα, προσωρινό. Η πολιτική, αρέσει-δεν αρέσει, δεν προσφέρεται για οριστικά συμπεράσματα. Οσοι τα βγάζουν, είναι αυτοί που τα έχουν ήδη έτοιμα και, αναλόγως, εκάστοτε, τα προσαρμόζουν. Προσωρινό συμπέρασμα/απορία λοιπόν: Εντάξει, δεν είχαν σχέδια διακυβέρνησης, κι ας έλεγαν…
Ομως, από τότε που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση, σχεδίασαν κάτι που να μην εγείρει (όχι πολιτικές αντιπαραθέσεις, αυτό είναι θέσφατο στις δημοκρατίες, αλλά…) νομικές, ακόμα και συνταγματικές αμφισβητήσεις; Κάτι που, πέραν του νόμου, να βάζει και τάξη στο χάος που παρέλαβαν;..
