«Τι να σου γράψω, Γεωργία μου, που δεν κέκτημαι το αντίτιμο του γραμματοσήμου!», συνήθιζε να λέει ο αξέχαστος Αντώνης Ταβάνης (πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια απουσίας!), όταν οι απαντήσεις ήταν γνωστές, αλλά, για… γνωστούς λόγους, δεν λέγονταν.
«Ο απόλυτος κυρίαρχος του Eurogroup» επιγράφεται στη χθεσινή «Εφ.Συν.» ανταπόκριση του Παντελή Βαλασόπουλου από το Βερολίνο, όπου «απόλυτος κυρίαρχος» σημαίνει Γερμανία και, προσωπικά, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος και εικονίζεται στο ρεπορτάζ περιχαρής.
Και γιατί όχι περιχαρής; Αφού, κατά το κοινώς λεγόμενο, στο Γιούρογκρουπ της Τρίτης «πέρασε το δικό του». Δεν ξέρω πώς λέγεται στα γερμανικά –και αν υπάρχει η ανάλογη παροιμία– και η πίτα αφάγωτη και ο σκύλος χορτάτος.
Αλλά κάτι τέτοιο, φαίνεται, κυριάρχησε, ως προς τις θέσεις Γερμανίας-Σόιμπλε, τουλάχιστον για το ελληνικό χρέος και την περίφημη βιωσιμότητά του.
Τα οποία, χρέος και βιωσιμότητα, δεν θέλω να τα περιγράψω… λαϊκίστικα με την… ισοδύναμη παροιμία: εκεί που μας χρωστούσανε, μας παίρνουν και το βόδι.
Αλλά, να το πω πιο επιστημονικά, μετακυλίουν, Γερμανία και Σόιμπλε, την όποια ρύθμιση του χρέους μετά το 2018, ώστε, ούτε εμμέσως να παραδεχτούν, από τώρα, ότι πέραν των λαθών που διέπραξαν επί χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις, σωρεία και δικών τους λαθών (αλλά και εσκεμμένων ενεργειών!) οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα, όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη την Ε.Ε.
Απλά μαθήματα πολιτικής ισχύος ή πολιτικής του ισχυρού είναι αυτά. Αλλά «τι να σου γράψω, Γεωργία μου, που δεν κέκτημαι το αντίτιμο του γραμματοσήμου». Και αν, παρά τις αντίθετες προβλέψεις της «Χάντελσμπλατ», ότι μετά το 2018 «ο Σόιμπλε δεν θα είναι πλέον υπουργός Οικονομικών και ο Ντάισελμπλουμ πρόεδρος του Eurogroup», «το θέμα θα ταλαιπωρήσει νέα γενιά πολιτικών»…
Πού ξέρουμε αν στις γερμανικές εκλογές του ’17 ο Σόιμπλε δεν «χτυπήσει» καγκελαρία! Υπάρχει απρόβλεπτο (ή προβλέψιμο) στην πολιτική;
-320x213.jpg)
