Υποθετικοί λόγοι ονομάζονται λογικές ενότητες που αποτελούνται από μία υποθετική πρόταση που ονομάζεται υπόθεση ή ηγούμενη και μία κύρια πρόταση που ονομάζεται απόδοση ή επόμενη.
Υπόθεση και απόδοση μαζί, ως λογική ενότητα, εκφράζουν τη λογική σχέση του (υποθετικού) αιτίου-αποτελέσματος. Χωρίζει δε τους υποθετικούς λόγους το συντακτικό σε πέντε βασικά είδη (με αντίστοιχα παραδείγματα, που δεν έχουν και πολλή σημασία, αφού όλα είναι, έτσι κι αλλιώς, υποθέσεις…): το πραγματικό, το μη πραγματικό, το προσδοκώμενο, η αόριστη επανάληψη στο παρόν ή το μέλλον, η απλή σκέψη του λέγοντος και η αόριστη επανάληψη στο παρελθόν.
Βλέπω στο πρωτοσέλιδο της χθεσινής «Εφ.Συν.» (η οποία, όπως και οι υπόλοιπες εφημερίδες, κυκλοφόρησε με καθυστέρηση, λόγω που το «κρίσιμο» Γιούρογκρουπ το τράβηξε «ώς τις πρώτες πρωινές ώρες»): «Δόση» (τσεκαρισμένη, αλλά σε… δύο δόσεις, Ιούνιο και Σεπτέμβριο), «Αξιολόγηση» (αποσιωπητικά που σημαίνουν σαφώς υποθετικό λόγο), «Χρέος» (ερωτηματικό -και δη λατινικό ερωτηματικό, να μας καταλαβαίνουν και οι έξω–, που και αυτό σημαίνει υποθετικό λόγο και μάλιστα πολλών προϋποθέσεων, μία των οποίων ονομάζεται… Σόιμπλε και άλλη μία ΔΝΤ∙ έκτο είδος υποθετικού λόγου∙ το λεγόμενο και απρόβλεπτο!).
Αλλά και κάποιες «εκκρεμότητες» (υποθετικού λόγου αρμοδιότητες και αυτές), όπως: «κόκκινα» δάνεια (άλλως και δάνεια «ντροπής», καθ’ όσον κόκκινα!), Ελληνικό (το πλειστάκις αποκληθέν, από εποχής Σημίτη, «μέγα φιλέτο») και (αυτό νομίζω μέχρι τώρα λούφαζε) Εγνατίας διόδια… όλα περιφέρονται στον αστερισμό του υποθετικού λόγου: εάν και εφ’ όσον (υπόθεση), τότε θα (απόδοση)…
Αν αυτά δεν συνιστούν παρέμβαση του υποθετικού λόγου στην οικονομία και τούμπαλιν, τότε τι άλλο να υποθέσει κανείς για να αποδείξει το παιδιόθεν υποθετικό: εάν η γιαγιά του είχε ρουλεμάν, θα ήταν πατίνι. Με κάτι τέτοια ξεθαρρεύει ο Ολλανδός πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Ντάισελμπλουμ και φθέγγεται: «Η κατάσταση στην Ευρώπη είναι υπέροχη!» (υποθετικός λόγος επίσης)…
