Σπάνια μέρα η σημερινή. Ερχεται κάθε τέσσερα χρόνια, πάντα σε χρονιά δίσεκτη (ετυμολογικά από το δις εξ, δηλαδή δύο φορές το έξι), είμαστε και έξι χρόνια τώρα στις στενές μας, οπότε, προλήψεις και γρουσουζιές να δουν τα μάτια μας…
Βέβαια, η 29η Φεβρουαρίου δεν έρχεται ουρανοκατέβατη (αν και έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι… ιμπεριαλιστές υπολόγιζαν το έτος με βάση τη σελήνη!). Οι άνθρωποι, χώσαμε μία μέρα παραπανίσια στο ημερολόγιο κάθε τέσσερα χρόνια, όταν είδαμε (έχουμε στο αίμα μας τους μπελάδες…) ότι στον λογαριασμό: 365 μέρες τον χρόνο, έπεφτε ΦΠΑ έξι ώρες παραπάνω ετησίως, άρα 24 ώρες στα τέσσερα χρόνια.
Γιατί τώρα κάναμε τον Φεβρουάριο 29 και όχι π.χ. τον Μάρτιο 32. Αυτό έχει να κάνει πάλι με τους Ρωμαίους, τους σεληνιακούς μήνες τους και τις καλένδες τους [calendae, από το calo luna novella: ανακηρύσσω (καλώ) τη νέα σελήνη, που έλεγαν οι αυτοκράτορες και, αργότερα, οι πάπες: αρχές κάθε μήνα που οι Ρωμαίοι τις είχαν σε κοινωνική και οικονομική υπόληψη και οι Ελληνες, εκεί που δεν πιάνει μελάνι].
Η πρόσθετη μέρα λοιπόν της τετραετίας έπεφτε την έκτη μέρα πριν από τις καλένδες του Μαρτίου. Ετσι τη μετρούσαν δύο φορές: bis sectus, δις έκτη. Εμείς οι Ρωμιοί ακούσαμε το δις, (δυσ)άρεστα, και το γυρίσαμε στις (δεισ)ιδαιμονίες και τα δίσεχτα!
Κάπου όμως στον κόσμο στις δεισιδαιμονίες βάζουν θετικό πρόσημο. Κάθε δίσεκτη χρονιά, στις 29 Φεβρουαρίου, οι έχοντες γενέθλια, οι «29άρηδες», οι «29ers», όσοι μπορούν (και μπορούν χιλιάδες!), μαζεύονται, από το 1988, στην κωμόπολη του Τέξας, Αντονι, και το γλεντάνε μια χαρά. Λίγο είναι 72χρονοι να εορτάζουν σαν 18χρονοι;..
ΥΓ.: Με την εκπνοή των σύντομων διακοπών μου, διατρέχοντας τα πρωτοσέλιδα των κυριακάτικων στο Διαδίκτυο, πληροφορήθηκα τον θάνατο του Ουμπέρτο Εκο. Ενας από τους καλούς!
