Θεωρείται ένα από τα νομικά αξιώματα: ένοχος ένοχον ου ποιεί. Φαίνεται πως οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, οι αξιωματούχοι, στο προσφυγικό/μεταναστευτικό μέγα ζήτημα, προσποιούνται ότι αγνοούν το εν λόγω νομικό αξίωμα και, ενώ είναι ένοχοι (στον βαθμό που είναι ένοχοι και το ξέρουνε και οι ίδιοι), πάνε να κάνουν ένοχους εμάς (όχι στον βαθμό που έχουμε και τις ενοχές μας, γιατί τις έχουμε, αλλά να μας φορτώσουν και τις δικές τους).
Παρακολουθούμε λοιπόν τελευταία, όλο και πιο πιεστικά, απειλές: για απομόνωση της Ελλάδας, εγκλωβισμό προσφύγων στην ελληνική επικράτεια βάσει συνθηκών που, υποτίθεται, δεν τηρεί ή παραβιάζει η Ελλάδα, εκθέσεις επί εκθέσεων και προσχέδια αποφάσεων, με εμφανέστατες ενδείξεις ότι οι αποφάσεις αυτές είναι προειλημμένες, αφού ο χρόνος που διατίθεται στην Ελλάδα να κάνει όσα, υποτίθεται, δεν έκανε είναι ο ελάχιστος για μέγιστο ζήτημα.
Επαναλαμβάνω, για να είμαστε δίκαιοι: πολλά που είχαμε δεσμευτεί να έχουμε ήδη κάνει, δεν τα κάναμε ακόμα, π.χ. καταμέτρηση προσφύγων, δακτυλοσκόπηση, έλεχγο ταξιδιωτικών εγγράφων…
Ομως, με όλα αυτά, αλλά και ανεξάρτητα από αυτά, παρατηρούμε, με τις γνωστές μεθόδους «κοπτορράπτη» και «μονταζιέρας», μια απροκάλυπτη κατασκευή ενόχου, ένα σύστημα κατασκευής ενόχου από ενόχους, με απίθανες παραποιήσεις προγενέστερων, του περασμένου τριμήνου, εκθέσεων πραγματογνωμοσύνης, δυσμενών μεν αλλά και με θετικές επισημάνσεις (από τις 12-13 Νοεμβρίου, τη μόνη έως τώρα επίσκεψη ευρωπαϊκού κλιμακίου πραγματογνωμόνων), με άλλες εκθέσεις, στηριγμένες μεν στα πορίσματα Νοεμβρίου, αλλά χωρίς την παραμικρή θετική επισήμανση (ούτε καν υπέρ των Ελλήνων εθελοντών με τα λαμπρά δείγματα ανθρωπισμού!).
Θα έλεγα πως και οι εκβιασμοί θέλουν έναν… τρόπο, ένα… τακτ. Αλλά και πού να τα πεις;
Σ’ αυτούς που αντί του ένοχος ένοχον ου ποιεί, τηρούν βολικά τον σατιρικό αφορισμό του Γάλλου συγγραφέα Μαρσέλ Πανιόλ: «Τους ενόχους είναι προτιμότερο να τους διαλέγεις παρά να τους ψάχνεις»;
