Τραγικό, αλλά πια δεν προλαβαίνεις να μετράς ομαδικές δολοφονίες αμάχων από ζωσμένους με εκρηκτικά αυτοπυρπολούμενους που, υποτίθεται, για κάτι μάχονται.
Διαθέτουν τη ζωή τους αφαιρώντας τη ζωή δεκάδων άλλων ανθρώπων που παρακολουθούν π.χ. μια συναυλία, όπως στο Παρίσι τον Νοέμβριο, ή επισκέπτονται τουριστικά αξιοθέατα, όπως στην Κωνσταντινούπολη την Τρίτη, κάτι άλλο στην Αγκυρα τον Οκτώβριο, σε πλαζ ξενοδοχείου στην Αίγυπτο πρόσφατα… δεν προλαβαίνεις να μετράς.
Ολοι οι δράστες αυτών των ομαδικών, προμελετημένων, δολοφονιών ασφαλώς κάτι πιστεύουν ότι κάνουν, σε κάτι νομίζουν ότι προσφέρουν υπηρεσίες. Το να τους πεις τρομοκράτες και τη δράση τους, τρομοκρατία είναι το λιγότερο και το ευκολότερο.
Το να τους εντάξεις –ή να προλάβουν οι ίδιοι να ομολογήσουν ότι ανήκουν– σε κάποια πολιτική, στρατιωτική, θρησκευτική οργάνωση ή σε οργάνωση που περικλείει και τα τρία σκέλη, αυτό βέβαια δεν είναι εξίσου εύκολο με το προηγούμενο (την τρομοκρατία), όμως δεν είναι και αυταπόδεικτο∙ επειδή το υποστηρίζουν οι ίδιοι, δεν σημαίνει πως είναι και αυτό που υποστηρίζουν.
Ακόμα και αν κάποια οργάνωση αναλάβει την ευθύνη μιας ομαδικής δολοφονίας, δικαίωμα καθενός είναι να θεωρήσει ευθύνη και οργάνωση αυθεντικές ή ψευδεπίγραφες.
Το θέμα είναι ότι, πέραν των αθώων θυμάτων, για τα οποία δεν υπάρχει η ελάχιστη αμφιβολία και η οδύνη είναι πηγαία, ό,τι άλλο έχει να κάνει με οργανώσεις, θρησκευτικές αιρέσεις, ιερούς πολέμους, ισλαμικά κράτη και λοιπά όμοια ή… ανόμοια, όλα πλην της βίας και του αίματος, διάγουν και ενεργούν σε ένα νεφέλωμα, με το οποίο… μια χαρά και οι εξουσίες μπορούν να σφίγγουν τα λουριά χωρίς να δίνουν λογαριασμό και οι δουλειές να τρέχουν.
Μάλλον προς υβρίδια πολιτικών θερμοκηπίων φέρνουν που μολύνουν στέρνες και πηγάδια με τον φόβο. Αλίμονο αν γίνει επιδημία. Τον λόγο έχουν, νομίζω, οι ελεύθεροι άνθρωποι. Αυτοί, άλλωστε, είναι ο στόχος…
