Εξήντα χρόνια πίσω με γύρισε η χθεσινή «Εφ.Συν.» με το ρεπορτάζ των Διαλεκτής Αγγελή, Ντίνας Δασκαλοπούλου και Αφροδίτης Τζιαντζή «Ποια Αριστερά και ποια Ευρώπη, όταν πεινάνε τα παιδιά;». Με γύρισε στο ’53! Χρονιά που γυριζόταν, στη γειτονιά μου, στους Αμπελοκήπους, μία σκηνή από την ιστορική ταινία «Ξυπόλυτο Τάγμα» (μ’ αυτή τη γραφή) του Ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη Γκρεγκ Τάλλας (Γρηγόρης Θαλασσινός).
Αναζήτησα στο Ιντερνετ κάποιες λεπτομέρειες και είδα ότι στην Αθήνα (το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη Θεσσαλονίκη) γυρίστηκε μόνο μία σκηνή∙ στις φυλακές Αβέρωφ, στην Αλεξάνδρας (σήμερα Δικαστικό Μέγαρο). Κάνουν λάθος. Η σκηνή του συσσιτίου των πεινασμένων παιδιών της Κατοχής γυρίστηκε (πρωί με αργά το απόγευμα!) έξω από τη Σεβαστοπούλειο Σχολή, απέναντι από το μαιευτήριο «Ελενα».
Θυμάμαι ακόμα, ίδια εποχή, όχι τα κινηματογραφικά, τα πραγματικά συσσίτια στα δημοτικά σχολεία των Αμπελοκήπων: γάλα σκόνη, που έβραζε σε μεγάλες χύτρες στην αυλή του σχολείου, και τυρί μαλακό, κίτρινο από κονσερβοκούτια πεντόλιτρα (ξένη βοήθεια προφανώς, αφού στην Ελλάδα είχαμε ακόμα μέτρο την οκά!).
Αν κρίνω από το ρεπορτάζ και τα στοιχεία που παραθέτει: από ΕΛΣΤΑΤ, Ευρωκοινοβούλιο, UNICEF, Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, αλλά και τη δήλωση του γενικού γραμματέα Πρόνοιας Δημ. Καρέλλα ότι 200.000 μαθητές των δημοτικών μας (ένας στους τρεις!) είναι σε κίνδυνο υποσιτισμού, τότε όση υπερβολή, όσος «κιτρινισμός» και «λαϊκισμός», όσοι «παπαράτσι της φτώχειας» (απίθανος χαρακτηρισμός στην τραγικότητά του!) και να επιστρατευτούν, το γεγονός, ακόμα και με ελάχιστους υπολογισμούς, είναι μέγιστο.
Που το κάνουν τρισχειρότερο άθλια γραφειοκρατικά μπερδέματα: γίνονται, λέει, πλέον οι προμήθειες με διεθνείς διαγωνισμούς, οι προμηθευτές τούς μπλοκάρουν και τσουκάλι δεν μπαίνει! Είναι και οι… αντιμαχόμενοι, υποστηρικτές και επικριτές, των ιδιωτικών χορηγιών∙ «άσπρο» ο ένας, «μαύρο» ο άλλος, να σε πιάνουν τα διαόλια και να αναρωτιέσαι: μα σε ποιο κόσμο ζούμε επιτέλους!
