Συνωστισμός στην Αν. Μεσόγειο

Ινδία και Πακιστάν θα αποκτήσουν μόνιμη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια κορύφωση της κλιμάκωσης της έντασης που πριν από έναν χρόνο οδήγησε σε ολιγοήμερη πολεμική σύγκρουση των δύο χωρών.

Η χωρίς προσχήματα εμπλοκή της Τουρκίας στη στήριξη φιλοπακιστανικών οργανώσεων στο Κασμίρ άλλαξε την προτεραιότητα στη λίστα αναμονής για είσοδο ή και επιστροφή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ταχύτητα με την οποία Ινδία και Πακιστάν έσπευσαν να στηρίξουν η πρώτη το Ισραήλ και η δεύτερη την Τουρκία μάς προειδοποιεί και για άλλες παρόμοιες εκπλήξεις στην ίδια περιοχή.

Μία από τις πρώτες διεθνείς συμφωνίες που υπέγραψε μετά την ανατροπή του Ασαντ η Δαμασκός ήταν η παράταση της λειτουργίας των δύο βάσεων που διατηρεί η Ρωσία στην παράκτια περιοχή της χώρας.

Με την Ουκρανία να διατηρεί μια μικρή παράκτια ζώνη γύρω από την Οδησσό, η Μόσχα αποκατέστησε την κυριαρχία της στη Μαύρη Θάλασσα την οποία ήλεγχε σταθερά από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991.

Την ώρα που Ινδία και Πακιστάν αποπλέουν για την Ανατολική Μεσόγειο, με την Κίνα έτοιμη να δηλώσει ένα δυναμικό «παρών» η Ρωσία δεν μπορεί να περιορίζεται σε συμβολική ναυτική παρουσία. Και μάλιστα σε μια στιγμή που οι ΗΠΑ επενδύουν στον μεταφορικό άξονα Αλεξανδρούπολη-Μπουργκάς για να εξασφαλίσουν ανεμπόδιστη πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα και την ίδια στιγμή ο Ερντογάν με τη διώρυγα δυτικά της Κωνσταντινούπολης επιδιώκει τον πλήρη έλεγχο της εισόδου στη Μαύρη Θάλασσα, χωρίς δηλαδή τους περιορισμούς που προβλέπει η Συνθήκη του Μοντρέ για τον Βόσπορο.

Η Γαλλία διαχρονικά συνδέει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή και πιο συγκεκριμένα στον Λίβανο και στη Συρία με τη διεκδίκηση ηγετικού ρόλου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ενας χρόνος πολέμου στη Μέση Ανατολή έχει καταδείξει τη γεωστρατηγική υπεραξία των προσβάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, την Ερυθρά Θάλασσα και το Σουέζ και τα Δαρδανέλια. Να σημειωθεί ότι η Αίγυπτος δεν έχει μόνον τον έλεγχο του Σουέζ, αλλά έχει εξελιχθεί σε περιφερειακή ναυτική δύναμη.

Οι ιστορικοί ανταγωνισμοί της Γαλλίας με την Ισπανία και την Ιταλία βραχυκυκλώνουν την προοπτική ευρωπαϊκής μεσογειακής συνεργασίας και αυξάνουν το περιθώριο ελιγμών της Τουρκίας.

Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν οι δύο διεθνείς εμπορικοί μεταφορικοί άξονες, ο IMEC και ο Δρόμος του Μεταξιού, που είναι ήδη πόλοι συσπείρωσης μιας παγκόσμιας αντιπαλότητας ΗΠΑ-Κίνας.

Η Ανατολική Μεσόγειος στην κυριολεξία και μεταφορικά κάθεται πάνω σε εκρηκτική ύλη η οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή να προκαλέσει τεκτονικές δονήσεις με ανεξέλεγκτη εξέλιξη.