Μας το είπε ξεκάθαρα

Να μην το λέω, λέει. Να μην το δημοσιοποιώ. Μήτε ‘γώ, μήτε κανείς. Γιατί «μπορεί να ταυτιστούν και άλλοι νέοι», λέει. Αλλοι «νέοι σε απόγνωση». Μην το δουν και επηρεαστούν. Αυτοί οι άλλοι, οι απεγνωσμένοι νέοι, λέει. Γι’ αυτό να μην το λέμε. Ετσι λέει. Οι ειδικοί τα λένε. Μας τα λένε. Οι Χαμόγελοι του Παιδιού και κάτι τέτοιοι. Να μη λέμε τι είπε αυτό το κορίτσι. Να μην.

Ελα όμως που ούτε καν! Δεν ήταν «τελευταία λόγια» αυτά. Δεν ήταν σιωπή – κραυγή ήταν. Κατηγορητήριο ήταν, μανιφέστο αληθινό, να μην το λέμε; «Αυτός ο κόσμος δεν είναι ΠΙΑ για μένα». Αυτό είπε. ΜΑΣ το είπε. Ξεκάθαρα. Κι εμείς να μην το λέμε; Για να μην ακουστεί; Ως τα βάθια του κόσμου ν’ ακουστεί! Ως το ψηλότερο βουνό! Ως του απεγνωσμένου νέου η κραυγή να γίνει δική σου ανάσα καθημερινή, οξυγόνο, όνειρο διαμπερές! Ως να θρηνήσει όλους όσους δεν άφησαν να πενθηθούν. Ως να λυτρώσει όλους όσοι δεν μπόρεσαν να πενθήσουν. Ως να δικαιώσει κάθε ανάμνηση… ακόμη κι αυτήν που δεν πρόφτασε να γίνει τέτοια. Γιατί τη σταμάτησαν. Ολοι όσοι δεν αφήνουν τις ανάσες να κραυγάσουν. Μα κι όλοι όσοι τις κρατάνε στα κρυφά, μην ξυπνήσουν τον γείτονα. Φασίστες και ραγιάδες – αυτοί είναι. Κι αυτός, ο κόσμος τους. Που ‘ναι σαν τα κακιασμένα μούτρα τους και τα φυτευτά μαλλιά τους.

Αυτός ο κόσμος, μια αίθουσα αναμονής με χαλασμένο ανεμιστήρα, όπου οι μεγάλοι συζητούν γι’ ανάπτυξη, επενδύσεις, αριστεία και «ευκαιρίες για τους νέους», ενώ οι νέοι στέκονται απ’ έξω, δίχως αριθμό προτεραιότητας. Είσαι δεκαεπτά χρονών και δεν αντέχεις; Δεν πειράζει· θα σε βάλουν σε μια ημερίδα, σε ένα πάνελ με τίτλο «Η ψυχική υγεία των εφήβων στη σύγχρονη εποχή». Θα μιλήσουν όλοι. Υπουργοί, ειδικοί, σύμβουλοι, πρόεδροι, δημοσιογράφοι. Η δική σου φωνή, μήτε νεκρή δεν θ’ αφήσουν ν’ ακουστεί.

Αυτός ο κόσμος, ταξικός μέχρι το κόκαλο. Μα δεν το δείχνει. Το λέει μ’ ευγένεια. Δεν σου λέει «αν δεν έχεις λεφτά, πνίξου». Σου λέει «όποιος αρνείται να προσαρμοστεί, δυστυχώς πεθαίνει» – είδες πόσο ευγενικά είπε το «δυστυχώς» ο Πέτσας; Το θυμάσαι; Δεν σου λέει «αν οι γονείς σου λείπουν όλη μέρα για να επιβιώσουν, μεγάλωσε μόνο». Σου λέει «η ανισότητα είναι στην ανθρώπινη φύση», έτσι Μητσοτάρχα μου; Δεν σου λέει «αν δεν περάσεις τις εξετάσεις, θα σε φάει η ανασφάλεια». Σου λέει «μάθε να φτιάχνεις βιογραφικό», ναι, Κώστα Κυρανάκη μου;

Αυτός ο κόσμος, αρκετά πλούσιος για να μετράει τα πάντα, μα ποτέ τον πόνο – δεν συμφέρει. Μετράει επιδόσεις, απουσίες, βάσεις εισαγωγής, ποσοστά ανεργίας, τουριστικές αφίξεις. Οχι το παιδί που σταματά να γελά. Αυτό «έχει κατάθλιψη», «είναι μοναχικό», «οργισμένο», «σιωπηλό». Και τι να είναι δηλαδή; Δεν πρόλαβε να αναισθητοποιηθεί, γαμώτο. Ούτε αυτό δεν πρόλαβε.

Αυτός είν’ ο κόσμος που μεγάλωσαν τα δύο αυτά κορίτσια. Με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά και τα χέρια πιασμένα. Που και τώρα, σιωπηλά τα θέλουν. Μα τα ίδια το είπαν γαμώτο: Ο κόσμος αυτός δεν είναι πια για μένα. Μας το είπαν ξεκάθαρα. Ως υπογραφή σε λογαριασμό, που κανείς δεν θέλει να πληρώσει. Από φασίστα σε ραγιά, όχι, κανείς δεν θέλει.

Συγγνώμη