Επειδή, πρόσφατα, φίλη αγαπητή με χαρακτήρισε νοσταλγό (που είμαι εδώ που τα λέμε!), είπα να βάλω σήμερα για τίτλο τον αξέχαστο «Φίλο» των Γιώργου Μουζάκη – Φίλωνα Αρία – Σώτου Παναγόπουλου (επιθεώρηση «Βίρα τις άγκυρες», θέατρο «Βέμπο» 1950) και τέρμα η νοσταλγία.
Διότι ο «φίλος» του τίτλου ούτε από τα πολύ παλιά ήρθε ούτε και τόσο φίλος, με την κοινώς αποδεκτή έννοια της φιλίας, είναι. Απλώς, τον είχαμε χάσει –σχεδόν ξεχάσει– ένα διάστημα.
Αλλά στην ιστορία μας (που έχει να κάνει με ανάλωση δημόσιου χρήματος 9,4 εκατ. ευρώ, περιόδου 2000-2004, χωρίς να πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις και έφτασε στα δικαστήρια…) ο φίλος αυτός (του τότε υπουργού Εξωτερικών, μετέπειτα πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου) δεν είχε παίξει ρόλο τελευταίο.
Αντιθέτως, είναι συγκατηγορούμενος επί συνόλου οκτώ κατηγορουμένων. Οι οποίοι καταδικάστηκαν πρωτοδίκως. Πήγαν την υπόθεση στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Ηταν να εκδικαστεί αρχές Σεπτεμβρίου. Πήρε αναβολή για τη Δευτέρα που μας πέρασε.
Αλλά ξαναπήρε αναβολή, διότι (στην Ελλάδα ζούμε, να γελάμε και καμιά φορά…) ο ένας συνήγορος υπεράσπισης είναι «φορτωμένος» και με τη… δίκη (άλλη ξεχασμένη υπόθεση…) Βατοπεδίου και ο άλλος είναι, επίσης, κατηγορούμενος στην εκδικαζόμενη υπόθεση!
Εξανέστη μάλιστα έτερος εκ των συνηγόρων υπερασπίσεως, όταν το δικαστήριο όρισε νέα δικάσιμο για τις 22 Δεκεμβρίου: «Μα καλά, χριστουγεννιάτικα, με τη γαλοπούλα, θα δικάσουμε;»! Μη σκάτε, κύριε συνήγορε. Αν δεν σας αρέσει η γαλοπούλα, το έθιμο προβλέπει και γουρουνόπουλο∙ αρκεί να βγει γρατσανιστή η… τσίπα.
Παραλίγο να ξεχάσω την υπόθεση! Οι οκτώ κατηγορούνται ότι, ως μέλη μη κυβερνητικής οργάνωσης (Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης λέγεται!), έκαναν αποναρκοθέτηση σε Βοσνία, Ιράκ και Λίβανο, «κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας» («Εφ. Συν.» 24/11).
Μην ξεχάσω και τον «φίλο απ’ τα παλιά». Ρόντος, Αλεξ Ρόντος, «φορτωμένος με χιλιάδες… αναμνήσεις». Πόσο ν’ αντέξει και η Ελλάδα…
