Το σόου του Τραμπ στο χείλος του γκρεμού της οικουμένης συνεχίζεται… αμείλικτο. Η λούφα των Ευρωπαίων ηγετών εξακολουθεί αμείωτη. Γαλλία και Ισπανία, μόνες στο χάος, προσπαθούν, όσο μπορούν οι ίδιες (και επιτρέπουν οι συμμαχίες, που από συμμαχίες πλησιάζει να γίνουν… άξονες) να ορθώσουν ένα οδόφραγμα. Ρωσία και Κίνα μαθαίνουν πώς να κάνουν selfie με Ουκρανία και Ταϊβάν. Από την κοκαΐνη στο πετρέλαιο η οδός μία και ωυτή… θα έλεγε ο Ηράκλειτος. Οπως και η οδός η άγουσα από την εισβολή των Proud Boys στο Καπιτώλιο με το σύνθημα FAFO [το αποδίδω στα ελληνικά με το… ευγενές: Οποιος κουνηθεί τη… γ(..)σε], μέχρι την εισβολή/απαγωγή Μαδούρο, με ίδιο ακριβώς σύνθημα στην ανάρτηση Τραμπ.
Τα προσχήματα είναι σχήματα, οι προφάσεις, φάσεις ενός όλου που είναι πρώτο συνθετικό του ολοκληρωτισμού. Περί ποίου ολοκληρωτισμού ομιλούμε; Η απάντηση είναι μία και ωυτή: ένας είναι ο ολοκληρωτισμός, ο καπιταλιστικός. Από το 1954 και τη Γουατεμάλα, με μία εταιρεία μπανάνας, προσπαθεί να πείσει πως αυτός είναι ο ολοκληρωτισμός, όχι ο άλλος, που μας τον πασάρανε για ολοκληρωτισμό ογδόντα χρόνια και ήταν ο μπαμπούλας για τα παιδάκια που δεν πίνανε το γάλα. Εξ ου και διελύθη εν μια νυκτί και μόνη αντιστάσεως μη ούσης… (αυτό το δανείστηκα από θούριο για την έξωση του Οθωνα).
Κι αν πιάσουμε αράδα και μετράμε χώρες, που τις πήρε παραμάζωμα και αυτές και την ανεξαρτησία τους ο καπιταλιστικός ολοκληρωτισμός, με επικεφαλής την αρχηγέτιδα του Ελευθέρου Κόσμου, σε Λατινική Αμερική, Αφρική, Ασία, μέσα και η Νοτιοανατολική Ευρώπη, βλέπε και Βαλκάνια, δεν μας ξεπλένουν ο Μισισιπής μαζί με τον Αμαζόνιο, ο Νείλος, ο Δούναβης, ο Βόλγας, ο Κίτρινος ποταμός, η Ερυθρά Θάλασσα και το μαύρο χάλι μας…
ΥΓ. Τώρα, ποιος είναι το… τραμπολίνο του Τραμπ στα καθ’ ημάς; Αν δεν έχουν πρόβλημα πατριωτισμού όσοι τον ψηφίζουν, εμένα δεν μου πέφτει λόγος.
