Καταρχάς, ήταν μούλικο. Λένε, βέβαια, πως ήταν άμεσος συγγενής Του, πάντως επίσημα δεν τον αναγνώρισε ποτές. Κάτι πάνω στον σταυρό τού ψιθύρισε, κι αυτό μετά από παρακάλια, μη φανταστείς, αλλά κανείς δεν ξέρει τι. Αν πήρε παράδειγμα από την Κλυταιμνήστρα και το πώς μίλαγε στην κόρη της την Ηλέκτρα, κάνα «ψόφα» θα του είπε κι Αυτός. Στα ανθρώπινα κιτάπια, πάντως, αμάν και τι έκαναν να πείσουν τον δόλιο τον Ιωσήφ να δηλώσει πως δικός του γιος είναι. Βλέπεις, μοναχά αρραβωνιασμένος ήτανε με τη Μαρία, και του ήρθε γκαστρωμένη. Η μάνα της την έκανε στα πενήντα της κι εκείνη έμεινε έγκυος πριν καλά καλά την αγγίξει; Αυτά αναρωτιόταν σαν έμαθε τα νέα και με τα χίλια δίκια του.
Πόσα και πόσα δεν του ’χαν τάξει για να την πάρει: πως είναι νέα και παρθένος (καλά, Παρθένος έμεινε ώς το τέλος – αλλά αυτά ας τα βρει μεταξύ τους το ζευγάρι, δεν θα μπούμε εμείς ανάμεσά τους 2.025 χρόνια μετά…), πως είναι από καλή γενιά κι από μεγάλο σόι, πως είναι υποχρεωτικιά και λιγόλογη, πως μαγειρεύει υπέροχα το μπρίσκετ (σ.σ. μια αηδία είναι αυτή εβραϊκιά – κοινώς κρέας με λίπος από το στήθος μοσχαριού, κάτι που δεν θα βρεις στην Ελλάδα, καθώς τα δικά μας μοσχάρια δεν έχουν, σου λέει, ενδομυϊκό λίπος στο στήθος τους – τρέχα γύρευε!), πως είναι μοναχοκόρη και με γέρους γονείς, άρα θα τους κληρονομήσει και γρήγορα μάλιστα, και πως, τέλος πάντων, κάπως θα βοηθηθεί κι ο ίδιος, που τόσο καιρό παλεύει μοναχός του στη Ναζαρέτ κι ένα υποκατάστημα επίπλων (χειροποίητων, παρακαλώ) στην Καπερναούμ, άντε στην Κανά έστω, δεν είχε κατορθώσει ν’ ανοίξει.
Το καλοσκέφτηκε, το αποφάσισε, την αρραβωνιάστηκε. Ηταν κι όμορφο κορτσούδι το Μαράκι. Δεν ήταν κακός ο Ιωσήφ – κάπως γέρος για την εποχή, αλλά δουλευταράς και ήσυχος. Ταιριάξανε. Χατίρι δεν τη χάλαγε: Ξεχωριστά δωμάτια; Ξεχωριστά. Σεξ μετά τον γάμο; Μετά. Καινούργιο τσεμπέρι; Μωρέ ένα τού ζήταγε, τρία της πήγαινε. Και περίμενε… πότε θ’ αποφάσιζε να παντρευτούν, να φτιάξει κι αυτός τη φαμίλια και την ταμπέλα: «Τώρα και στην Καπερναούμ!». Μωρέ, σαν να την έβλεπε μπροστά του! Αστραφταν τα ματάκια του σαν το σκεφτόταν! Αλλά, αντί για την ταμπέλα, είδε το κορίτσι του με παιδί… από ποιον παρακαλώ; Απ’ τον κρίνο!
Ηρεμος ήρεμος, αλλά δυο λογάκια της τα ’πε: «Τί τοῦτο ἐποίησας, Μαριάμ; Τὴν ψυχὴν μου ἐταπείνωσας,
καὶ ἐπελάθου τοῦ Θεοῦ σου. Τίς ἐξαπάτησέν σε; Τίς ἐμόλυνε τὴν παρθενίαν σου; Ἰδοὺ ἐγὼ κατεγέλασμαι ἐνώπιον υἱῶν Ἰσραήλ». Μούτρα δεν είχε να πάει στον Ναό. Θα ’χανε και την πελατεία του! Ασε που θα γινόταν περίγελος του Ισραήλ – με τα μπανανόφλουδα θα τον έπαιρναν στο κατόπι οι πιτσιρικάδες. Μωρέ ν’ ανοίξει η γη να τον καταπιεί ήτανε!
Η Μαρία πάλι, μούγκα. Εβαλε τον Γαβρίλη να καθαρίσει – α, όλα κι όλα: εμ την έμπλεξε στα καλά της καθουμένης, εμ ας τα διορθώσει. Ενα δίκιο τής το δίνω… Κι εκεί που ήταν έτοιμος ο Γιόζεφ να «λάθρᾳ ἀπολῦσαι αὐτήν», να τη χωρίσει στα κρυφά δηλαδή, ακούει πως θα γεννήσει γιο που «θα σώσει τον λαό του από τις αμαρτίες του». Εκεί πια ήτανε που ήτανε στραβό το κλήμα, το ’φαγε κι ο γάιδαρος! Χθεσινός ήταν ο Ιωσήφ να πιστέψει τέτοιες μπούρδες; Δεν τη θέλω/Θα την πάρεις!/Αλλα λόγια λέτε, βρε παιδιά – φώναζε. Αλλά ο Αγγελος ανένδοτος. Το και το – «έτσι θα γένει, γιατί έτσι το αποφάσισε ο Μεγάλος», του είπε, κι ο Ιωσήφ λούφαξε. Εδώ ολόκληρη χώρα και έχει γίνει έρμαιο της μαφίας των Μητσοταρχαίων (κάτι αρχαίοι είναι αυτοί, δεν τους ξέρεις – τους ήξερε όμως ο Ιωσήφ, ένεκα ελεύθερος επαγγελματίας), ο ίδιος θα τα έβαζε με τον Μεγάλο;
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Κάτι φάτνες, κάτι βόδια, κάτι Μάγοι – δεν άργησε να γίνει το κακό. Κι από τότε, το ’χουμε κάνει κι εμείς κτήμα μας: και τη γυναίκα να σου απαυτώνουν, εσύ μούγκα. Στη φάτνη σου κι ευχαριστώ να λες. Καλά Χουντούγεννα!
