Αντιγραφή από ημερολόγιο: «Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2025, 6:45 π.μ. (…) Εμπλεξα, άθελά μου, με γραφειοκρατία φαρμάκων μέσω υπουργείου Υγείας, πρωτοκόλλων και άλλων ορνέων. Ελεγα στον γιο μου, με αφορμή άλλη γραφειοκρατία, των αμοιβαίων κεφαλαίων τραπεζών, ότι, ενώ μας είχανε πείσει ότι η τεχνολογία με τα on line, τα e-govern και όλες τις αηδίες της κυβερνητικής που μας έρχονται κατά κύματα από αθέατα “κυβερνεία”, θα μας έκανε τη ζωή καλύτερη, φτάσαμε να πληρώνουμε και τις χειροπέδες που μας φορέσανε και μάλιστα να τις προμηθευόμαστε από μονοπώλια.
»Σε λίγο θα θέλεις αριθμό και κωδικό να βγεις από το σπίτι! Κι αυτόν τον μιθριδατισμό μας τον περάσανε με σύριγγα σε ορό την ώρα του ύπνου. Ξυπνώντας, το πολύ να είχαμε την αίσθηση ότι είχαμε δει κακό όνειρο. Ποιος μπορεί να τα βάλει με αυτό το τέρας με τα χίλια κεφάλια, που καν δεν το βλέπεις. Ζητάς μια πληροφορία στο τηλέφωνο και σου απαντάει μια virtual, μια fake φωνή γλυκανάλατη, αφού πρώτα έχει εξαντλήσει την υπομονή σου με τη μονοτονία της και έχεις πεισθεί πως είσαι, το λιγότερο, βλάκας: “Περιμένετε να επικοινωνήσετε με εκπρόσωπό μας”.
»Ο κανονικός άνθρωπος, με την ανθρώπινη φωνή είναι, απλώς, “εκπρόσωπος” εταιρείας… απρόσωπης. Και από την άλλη, ένας απρόσωπος τεμπελχανάς, κάθεται μπροστά σε οθόνες, παρακολουθεί τι λες, τι γράφεις, σε ποιον τα λες, για ποιους τα γράφεις, τρώει ποπ κορν, πίνει freddo espresso, ρεύεται και σε παρακολουθεί απαθώς. Δεν τον έχεις δει ούτε θα τον δεις ποτέ στη ζωή σου. Αλλά σε παρακολουθεί στη βάρδιά του αμειβόμενος, αν είσαι και κάποιος “επώνυμος”, μπορεί να παίρνει και επίδομα. Ή να σε δίνει πελάτη σε εταιρείες εμπορικές. Καθώς, μετά, πλακώνουν, στην οθόνη, απανωτές διαφημίσεις προϊόντων που αναφέρθηκαν στην επικοινωνία.
»Αυτός ο ζωντανός εφιάλτης, αυτός ο digital Λεβιάθαν της Διαθήκης του 21ου αιώνα επωάζει τη δικτατορία της τεχνητής νοημοσύνης…».
