Με ξάφνιασε ο άστεγος, στην Εβρυσακίου, πίσω από τη Στοά του Αττάλου! Είδα πρώτα το καροτσάκι, αναπηρικό… παραπεταμένο, σε καλή κατάσταση.
Τι γύρευε, εφτά το πρωί κυριακάτικα, αναπηρικό καροτσάκι… αρτιμελές, στην πλάτη της Στοάς του Αττάλου!
Προτού κλείσω τη σκέψη, είδα, πλάι στο καροτσάκι, από σωρό χαρτιών να με κοιτάει, μέσα από γκρίζα μαλλιά και άσπρα γένια, αυτός που –υπέθεσα– του ανήκε το καροτσάκι και που –πάλι υπέθεσα– δεν του ανήκε τίποτ’ άλλο στον κόσμο.
Γρήγορα όπως τον είδα, μου φάνηκε όμορφος. Ομως ξαφνιάστηκα τόσο, που μόνο όταν προσπέρασα, σκέφτηκα ότι δεν είπα ούτε καλημέρα στον άνθρωπο!
Ο αξέχαστος Γιώργος Γλυνός, όταν πια ήμασταν χοντρά μες στην κρίση, μετά το 2008, με άστεγους και επαίτες να αυξάνουν αλματωδώς, έλεγε ότι το χειρότερο, εκεί που λες «πάει πια, τελειώσαμε!», είναι όταν σε βλέπει κατάματα αυτός που έχει ανάγκη βοήθειας και συ, αμήχανος ή, ακόμα χειρότερα, αδιάφορος, αποστρέφεις το βλέμμα!
Ετσι κι εγώ, βιάστηκα να προσπεράσω ξαφνιασμένος και δεν πρόσφερα, στον άνθρωπο που είχε ανάγκη, ούτε μία καλημέρα, ενώ ήθελα…
Το περιστατικό συνέβη πέντε μέρες πριν από το μακελειό στο Παρίσι.
Σε τηλεοπτική συζήτηση σχετική με τα γεγονότα, κάποιος από τους συνομιλητές παρατήρησε (και συμφώνησα), ότι μιλάμε για ομάδες πληθυσμού στα λαϊκά προάστια του Παρισιού, εντελώς έτοιμες να πάρουν φωτιά στον πρώτο σπινθήρα, ανεξαρτήτως πολιτικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων.
Υπό ειδικές συνθήκες θερμοκρασίας και πιέσεως (που λένε στη Φυσική), σε λίμνη που εκτρέφονται ψάρια, μπορεί να εμφανιστούν και πιράνχας!
Θυμόμουν την καλημέρα που δεν είπα στον άστεγο ανάπηρο και σκεφτόμουν πως καν δεν καταλαβαίνουμε, οι, υποτίθεται, ασφαλείς, από πού ξεκινάει η ανασφάλεια του άλλου και από ποιο σημείο και μετά, αρχίζει να απειλεί τη δική σου ασφάλεια…
Δύσκολες σκέψεις. Ομως, χειρότερο είναι να τις αποφεύγεις…
