Εξηγώ «γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δικαιούται οικοπέδου στο Σύνταγμα, κληρονομικώς…» (χθεσινή υπόσχεση), μετά την ιδιοφυή πρότασή του να στρατιωτικοποιηθεί, διά νόμου, ο χώρος στον Αγνωστο Στρατιώτη. Επειτα από την απεργία πείνας, στον ίδιο χώρο, του πατέρα Πάνου Ρούτσι για το δίκιο του παιδιού του που χάθηκε στο δυστύχημα/έγκλημα των Τεμπών.
Βέβαια, από την Κυριακή, που έκανε στο fb την ασυνάρτητη ανάρτησή του ο πρωθυπουργός (του πολύ «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», στον ρυθμό του «Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω»), υποβιβάζοντας το υπουργείο Εθνικής Αμυνας περίπου σε ορντινάντσα του Προστασίας του Πολίτη (τόσο μπορεί· ώς εκεί του κόβει), μεσολάβησαν πολλά. Οχι από τον χώρο της αντιπολίτευσης, που ήταν και αναμενόμενο. Συνέβησαν πολλά, που άλλα κοινοποιήθηκαν, άλλα όχι –και τα «όχι» συνήθως είναι και τα ηχηρότερα– μες στο κόμμα του, στην κυβέρνηση. Αλλά και –εδώ και η έκπληξη– στην Προεδρία της Δημοκρατίας!
Ο έως τώρα διαπρέψας ως κωφάλαλος (του Γεωργίου Παπανδρέου ο χαρακτηρισμός· αυτοσαρκαστικός, σε εκλογές κοινής καθόδου του με τον Αλέξανδρο Παπάγο) Κώστας Τασούλας, με σαφώς υπέρτερη του πρωθυπουργού πολιτική ωριμότητα, ως ανώτατος άρχων (με την εύνοια του κ. Μητσοτάκη· έχει και αυτό τη σημασία του· υπογραμμίζει ότι κάπου, ακόμα και σε ευεργετηθέντες, υπάρχουν όρια υπακοής), του συνέστησε: «Να δώσετε χρόνο στον διάλογο» και το ζήτημα με τον Αγνωστο Στρατιώτη και την τύχη του να «το αποστειρώσουμε από την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα»! Τώρα, τι κατάλαβε από την προεδρική παραίνεση ο πρωθυπουργός; Ο καιρός θα δείξει.
Μόνο που δεν μου έμεινε χώρος να εξηγήσω γιατί ο κ. Μητσοτάκης δικαιούται οικοπέδου στο Σύνταγμα, κληρονομικώς και, ασφαλώς, συμβολικώς. Διότι ξαφνικά μπορεί και να απαιτήσει οικόπεδο στην πλατεία Συντάγματος. Στα γρήγορα: Δικαιούται να φρουρήσει και μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη και Σύνταγμα, διότι εκ παραδόσεως η οικογένεια Μητσοτάκη υπήρξε ακοίμητος φρουρός τής εν Ελλάδι συνταγματικής τάξεως…
