Σχολίαζα, περισσότερο σαν άσκηση, μες στις διακοπές, ότι ετούτοι εδώ: «Φοβούνται πλέον και τη σκιά τους. Θα είναι η πρώτη κυβέρνηση στην ελληνική Ιστορία που θα φύγει ακόμα και χωρίς διάδοχη αντιπολίτευση. Η επόμενη κυβέρνηση θα σχηματιστεί εκ των ενόντων μετά τις εκλογές. Το κακό θα είναι ότι τη διαδοχή θα συντονίσει, θεσμικά, ο Τασούλας. Εκεί να δεις φάση!
»Η συμβολή του Μητσοτάκη –η πραγματική, με αποδείξεις, συμβολή του– στην πολιτική Ιστορία του τόπου θα φανεί μετά την απομάκρυνσή του εκ του ταμείου. Πρώτο μέλημα, επομένως, της επόμενης κυβέρνησης, υψηλής προτεραιότητας, πρέπει να είναι ριζική αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, κυρίως με διεύρυνση των χρονικών ορίων παραγραφής. Αν δεν το κάνει, απλώς θα γυρίσουμε πάλι σελίδα και θα πάμε πάλι παρακάτω και δόξα τω θεώ… Τ’ είχες Γιάννη; Τ’ είχα πάντα…».
Δύο, ίσως και πλέον, μήνες μετά, δεν πρόσθεσα ούτε αφαίρεσα κόμμα (εννοώ της γραμματικής…). Δεν υπήρχε λόγος να αφαιρέσω ή να προσθέσω, να το κάνω επίκαιρο ή να το αφήσω έτσι όπως γράφτηκε. Διότι τόσα χρόνια που (μας) κυβερνάει ο Μητσοτάκης, είναι τόσο αμετάβλητη, τόσο ίδια κι απαράλλαχτη, τόσο… προβλέψιμη η μανιέρα του σαν τη… γλύκα και το μέλι στα καρπούζια του Βαγγέλη. Είναι πλέον κλασικός στο είδος του. Οπως κάποτε ο Λουμίδης στους καφέδες του.
Μου έλεγε πρόσφατα φίλος ότι τον Μητσοτάκη θα τον ρίξει ο ΟΠΕΚΕΠΕ (οπεκεπέ, με πεζά και τόνο, τον γράφω μόνον εγώ, απ’ όσο ξέρω). Και δεν θα τον ρίξει ο ΟΠΕΚΕΠΕ σαν σκάνδαλο, συμπλήρωνε, αλλά επειδή δεν θα μπορεί πια να λαδώνει τόσο εύκολα με κοινοτικά κονδύλια, του έκλεισε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία τη βρύση!
Οσα λοιπόν είδα στο πρωτοσέλιδο της χθεσινής «Συντακτών» για «Κυβέρνηση εν καμίνω – Κόμμα εν βρασμώ», «αντάρτικα βουλευτών» κ.λπ. δεν είναι μεν αυταπόδεικτα, είναι όμως με το ένα πόδι στον νόμο των πιθανοτήτων…
