Αυτοί οι ωραίοι τρελοί…

Ο τίτλος σήμερα είναι από το βιβλίο «Αυτοί οι ωραίοι τρελοί» (χωρίς αποσιωπητικά), έκδοση Στρατή Φιλιππότη, 2002, του Γιάννη Καιροφύλα που πέθανε προχθές, στα 98 του, αφήνοντας σημαντικό συγγραφικό έργο, κυρίως στην αθηναιογραφία. Του τηλεφώνησα τον χειμώνα. Μιλήσαμε για λίγο. Τον άκουσα αρκετά καλά, αν και δεν είμαι βέβαιος ότι με αναγνώρισε. Από παιδί στη δημοσιογραφία, από τα γεννοφάσκια του, ο Γιάννης, παιδί τού επίσης δημοσιογράφου, ιστορικού συγγραφέα και μελετητή του Σολωμού (ένεκα η καταγωγή, από το Τζάντε αμφότεροι, Ζακυνθινοί…) Κώστα Καιροφύλα. Μπήκε στο επάγγελμα από νέος, φοιτητής, το 1952.

Τον γνώρισα 23 χρόνια μετά, Ιούλιο του ’75, με το ξεκίνημα της «Ελευθεροτυπίας». Εργαστήκαμε στο ίδιο γραφείο, λίγο πριν από τις εκλογές τού ’81 και για τα επόμενα πεντέξι χρόνιαα· πράος, χαμογελαστός, περιποιημένος, ευγενής· έκανε, αν θυμάμαι καλά, ρεπορτάζ Υγείας, αν και η έκταση γραφής του ήταν περίπου ανεξάντλητη· μπορούσε να γεμίσει μια εφημερίδα μόνος του, αν υπήρχε ανάγκη! Την ίδια περίοδο διηύθυνε το εβδομαδιαίο περιοδικό της ΕΡΤ «Ραδιοτηλεόραση», στο οποίο εργαζόταν η γυναίκα μου. Κατέβαινα στην Αναξαγόρα, στο τυπογραφείο του Θεοφανίδη («Ρομάντσο», «Θησαυρός» κ.λπ.), τον έβλεπα και τα λέγαμε.

Γνωριστήκαμε πολύ καλά στον Φιλιππότη, πρώτα χρόνια τού ’90, συγχρόνως με την έκδοση του «Αθηναϊκού Ημερολόγιου», όταν γνώρισα τον Στρατή, εκδότη του ημερολογίου και είδα τον Γιάννη ως περίπου συνεκδότη για πολλά ημερολόγια μετέπειτα (συνεργάστηκα σε κάποια)· τώρα πια τα συνεχίζουν, ευτυχώς, οι γιοι του Στρατή, Γιώργος και Αντρέας.

Τότε γνώρισα και… εκείνους τους άλλους ωραίους τρελούς, την παρέα των… ημιγερόντων του Φιλιππότη. Που ξεκούφαιναν τα Εξάρχεια εκείνα τα αξέχαστα απομεσήμερα τις Πέμπτες, στη «Νεάπολη», Καλλιδρομίου και Ζωοδόχου Πηγής, μετά –η μεγάλη δόξα– μετέωροι στα «Μετέωρα», Τρικούπη και Αραχώβης, ζαλουμπιστές, να τσαλιμιάζουν τον μπάλο στο πεζοδρόμιο της Τρικούπη και στα εσπερινά, ο Γιάννης να σιγοτραγουδάει μια αγαπημένη ζακυνθινή καντάδα. Αξέχαστα λέμε όσα δεν χάνονται…