Παρ’ ότι μέχρι τα δεκαπέντε μου έζησα σε προσφυγικό συνοικισμό, στην ανατολική πλαγιά του Λυκαβηττού, και ο Λυκαβηττός ήταν το θέατρο της παιδικής μας «αλητείας», με συμμορίες και πετροπόλεμους, ουδέποτε μου είχε περάσει από το μυαλό να μετρήσω τις κανονιές που πέφτουν από τον Λυκαβηττό εκάστη εθνική εορτή: 28η Οκτωβρίου και 25η Μαρτίου. Χθες, στον αθηναϊκό μου περίπατο (Παγκράτι-Ακρόπολη-Φιλοπάππου-Θησείο κ.λπ.), άκουσα την πρώτη κανονιά μπαίνοντας στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου.
Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε κι άρχισα το μέτρημα. Η τελευταία κανονιά με… πέτυχε στο εξαίρετο λιθόστρωτο του Πικιώνη, λίγο πριν από τον Αϊ-Δημήτρη τον Λουμπαρδιάρη. Αν δεν έκανα λάθος, μέτρησα 21 κανονιές∙ κανονιοβολισμούς, επί το επισημότερον!
Αγνοώ τον αριθμητικό συμβολισμό «21»∙ ίσως είναι κατανοητός για τις 25 Μαρτίου, αλλά στις 28 Οκτωβρίου, γιατί; Επιστρέφοντας στο σπίτι αναζήτησα στο Διαδίκτυο πιθανή εξήγηση. Δεν βρήκα. Βρήκα μόνο πως οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις στον Λυκαβηττό (πυροβολεία, καταφύγια, αποθήκες πυρομαχικών, βάσεις Αεροπορίας, Ναυτικού κ.λπ.) έγιναν επί δικτατορίας Μεταξά, το 1936-37, στο πλαίσιο προπαρασκευής της χώρας για τον επερχόμενο (όλοι το ξέρανε πως έρχεται!) πόλεμο.
Ο οποίος και μας άφησε… ηχητική και τιμητική ανάμνηση τις 21 κανονιές από τον Λυκαβηττό στις 28 Οκτωβρίου.
Είχα σημειώσει και στις 25 Μαρτίου κάποια οικογενειακή «εμπλοκή» με τις κανονιές του Λυκαβηττού. Στον Εμφύλιο, τον Λυκαβηττό έλεγχαν οι Εγγλέζοι και τα Τουρκοβούνια με τις λαϊκές/προσφυγικές τους γειτονιές, ο ΕΛΑΣ.
Διώροφο προσφυγικό της Πανόρμου (υπάρχουν ακόμα κάποια σήμερα, τα πιο πολλά είναι νυχτερινά στέκια νεολαίας) επιτάχθηκε από τον ΕΛΑΣ για πρόχειρο νοσοκομείο. Ευτυχώς, η κανονιά έπεσε στον πάνω όροφο, που ήταν άδειος, και τρεις-τέσσερις ασθενείς ήταν στο ισόγειο. Αυτό το σπίτι ανήκε στη θεία Στάσα, αδελφή του πατέρα, που, όταν, παιδιά, της το ζητούσαμε, έβγαζε από το ντουλάπι και μας έδειχνε τα… αναμνηστικά θραύσματα της οβίδας…
