Κυριακάτικος περίπατος. Πέριξ Ακροπόλεως και Φιλοπάππου. Περιμετρική και σκαλάκια, καμιά πενηνταριά, της Ακταίου∙ αρχαίος βασιλιάς αυτός, της Αττικής. Στη γλωσσολογία του μύθου, πιο «πιασάρικη» από αυτήν της επιστήμης: Ακταίος, από το ακτές, άλλως και Ακτικός, οπότε, με ευφωνική μετατροπή του «κ» σε «τ», προκύπτει το (μυθικό) Αττικός και η ονομασία της χερσονήσου: Αττική.
Η Ακταίου καταλήγει στις γραμμές του Ηλεκτρικού, στην Επταχάλκου. Δύο… εναλλακτικές (plan A και plan B) έχεις: ή αριστερά, τα Πετράλωνα, ή δεξιά, το Θησείο (τα υπόλοιπα είναι μετά τη… μυθολογία).
Τη βλέπω πλάτη στη γωνία Ακταίου και Επταχάλκου. Γηραιά κυρία∙ από τις σεβάσμιες, επειδή ακριβώς εμπνέουν σεβασμό. Παλιά τις έλεγαν δέσποινες και αφέντρες. Εγραφα γι’ αυτές τον… περασμένο αιώνα στην «Ελευθεροτυπία»: «Διαπερνούν τους αιώνες διαρκώς ανθιστάμενες∙ στη βία της ασχήμιας και τη βλασφημία της ατημέλειας. Ιέρειες διαχρονικές της καλαισθησίας. Του κομψού και του ωραίου θεραπαινίδες. Της γαλήνιας ρέμβης και της αδιατάρακτης ευπρέπειας πρέσβειρες. Γυναίκες… Υπέροχες…».
Λευκό, κοντό μαλλί καλοχτενισμένο, ολόφωτο. Σκούρο καφέ ταγεράκι καρό. Γόβα μαύρη χαμηλοτάκουνη. Μαύρο τσαντάκι κρεμαστό στον αριστερό βραχίονα. Ευωδιάζει καθώς την προσπερνάω ιδρωμένος. Κοντοστέκεται. Οκτώ παρά είκοσι. Την πιάνω με την άκρη του ματιού. Ανοίγει το τσαντάκι, βγάζει το πορτοφολάκι και μετράει τα ψιλά. Δεν έχω πλέον αμφιβολία. Θα στρίψει δεξιά προς Θησείο, στον Αϊ-Θανάση, πιο γνωστό, σ’ εμάς τους… υλιστές, από τα έναντι παϊδάκια του Ηλία. Τα ψιλά, για το κερί. Από παιδί είχα να δω αυτή την… κίνηση.
Στην οδό Σιμωνίδου (μια σταλιά, όσο και τα επιγράμματα του Σιμωνίδη!), τελευταία πάροδος της Φιλελλήνων, πίσω από την Αγγλικανική εκκλησία του Αγίου Παύλου, προσγειώθηκα! Ογκος που εξείχε από σωρό σκουπιδιών, όταν πλησίασα, ήταν άνθρωπος που κοιμόταν ανακούρκουδα, καλύπτοντας το πρόσωπο (από τον ήλιο και τους ανθρώπους) με το μπορ ενός μαδημένου καπέλου…
