Η αγιότητα της αμφισβήτησης…

Σημείωνα χθες ότι ιδρυτικός πυρήνας του πρώτου στην Ιστορία εβραϊκού κράτους, του Ισραήλ, ήταν οι πάνω από 4.500 Ευρωπαίοι Εβραίοι –ανάμεσά τους και πολλοί επιζήσαντες από ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου– που σαλπάρισαν από Γαλλία, καλοκαίρι 1947, και αποβιβάστηκαν σε λιμάνι της Παλαιστίνης. Ετσι ακριβώς: «σε λιμάνι της Παλαιστίνης», βεβαιώνουν όλες οι ιστορικές πηγές. Στα σχολεία που πηγαίναμε τότε (δημοτικό, δεκαετία του ’50), μαθαίναμε, στη Γεωγραφία, ήταν αποτυπωμένο και στους σχολικούς χάρτες, ότι υπήρχε επίσημο κράτος Παλαιστίνη με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Αυτά δεν αλλάζουν. Η Ιστορία δεν αλλάζει.

Το πλοίο που μετέφερε τον ιδρυτικό πυρήνα των Εβραίων της Ευρώπης στα παλαιστινιακά εδάφη (με σχέδιο των μεγάλων δυνάμεων, ιδίως της Βρετανίας, κατόχου τότε της περιοχής, που καταστρώθηκε και διακηρύχθηκε αμέσως με τη λήξη του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, το 1918) ονομαζόταν «Εξοδος», όνομα που δόθηκε και σε όλη αυτή την, κολοσσιαία για τα μέτρα και τις συνθήκες της εποχής (λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου…), επιχείρηση μετοικεσίας και μετεγκατάστασης εβραϊκού πληθυσμού ή επανόδου, μετά από αιώνες, στην «προγονική του εστία». Αν και η «προγονική εστία» εν πολλοίς είναι αμφισβητήσιμη. Ο σημαντικός Ευρωπαίος, εβραϊκής καταγωγής, διανοητής, συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής του περασμένου αιώνα, Αρθουρ Καίσλερ, στο ιστορικό πόνημά του «Η δέκατη τρίτη φυλή» (ελληνική έκδοση 1978) υποστηρίζει πως ο ευρωπαϊκός εβραϊσμός δεν έχει προγονική εστία τη Μέση Ανατολή, αλλά περιοχή και χώρα εκείθεν του Καυκάσου.

Το δε όνομα «Εξοδος», σε πλοίο και επιχείρηση μετοικεσίας, δόθηκε εις ανάμνηση και σε συμβολική αναφορά προς την έξοδο των Εβραίων με τον Μωυσή, που μπορεί να ήταν και φυγή/διωγμός, από τη φαραωνική δεσποτεία. Είναι δε συνώνυμο με το Πάσχα, που εβραϊκά σημαίνει, ακριβώς, Διάβαση (της Ερυθράς Θάλασσας), άρα και σωτηρία. Τότε. Για μια κινηματογραφική εποποιία «Εξοδος» θα πούμε ακόμα λίγα τη Δευτέρα. Αλλωστε, αύριο είναι του (άπιστου) Θωμά, προστάτη άγιου της… αμφισβήτησης…