Οι στιγμές με τους άλλους

Σημείωνα, πρόχειρα, κάποιο απόγευμα μετά την Πρωτοχρονιά: «Ιερές στιγμές, οι στιγμές με τους άλλους. Δεν τις περιμένεις, απλώς έρχονται, προκύπτουν, στα καλά καθούμενα… Κάθεσαι, παρέα με άλλους, από τα παλιά ή από τα καινούργια, τα φρέσκα, και λέτε· και τι δε λέτε!..». Αυτά σημείωνα πρόχειρα, προφανώς επηρεασμένος από τις Γιορτές με τα διάφορα ανταμώματα, οικογενειακά είτε φιλικά, που μας φέρνουν πιο κοντά με τους άλλους, υποτίθεται! Μετά, κάτι, δεν θυμάμαι τι, με απέσπασε από τη σκέψη. Κύλησε το απόγευμα, βράδιασε, ήρθε η επιούσα. Πήγα να συνεχίσω τη σημείωση… Αδύνατον. Δεν θυμόμουν τι με παρακίνησε και την έγραψα. Την κράτησα στον σκληρό δίσκο, για το μήπως… αργότερα, κάποια άλλη φορά… μου άρεσε και ο τίτλος. Και από τους άλλους πέρασα σε… άλλα…

Παραμονή των Φώτων επιστρέφοντας από τον Υμηττό συναντιέμαι με κυρία που τη βλέπω ένα-δυο χρόνια τώρα με το σκυλάκι της (όλο στον Τσέχοφ πάει το μυαλό μου όταν γράφω για κυρίες με σκυλάκια!). Συναντιόμαστε σχεδόν καθημερινά, περίπου στο ίδιο σημείο και αλλάζουμε «καλημέρες»· με οικειότητα, αλλά μέχρις εκεί. Παραμονή των Φώτων, λοιπόν, πρόσθεσα στην «Καλημέρα» και μια «Καλή χρονιά». «Καλή χρονιά, κύριε. Με υγεία!..» απάντησε πρόθυμα, συμπληρώνοντας: «Πώς περάσατε τις Γιορτές;». «Πολύ καλά! Ευχαριστώ…» απάντησα και πριν προλάβω να ρωτήσω: «Εσείς;», πήρα την απάντηση: «Εμείς καθόλου!» είπε και πρόσθεσε: «Η κόρη μου κι εγώ περάσαμε γιορτές με μια γαστρεντερίτιδα, άλλο που να σας λέω. Υποφέραμε! Είναι τώρα δεύτερη μέρα που βγαίνω, και πάλι δεν είμαι στα καλά μου!..».

Να τοι οι «άλλοι», σκέφτηκα αυτομάτως! Δίπλα μας, με τη στενοχώρια τους ή τη χαρά τους, τα βάσανά τους ή την ηρεμία τους… Αλλά στις στιγμές που κάπου θέλουν να τα πουν, σε κάποιον να μιλήσουν, αλλιώς δεν υπάρχουν. Οι άλλοι –σκέφτηκα– είναι αυτοί που μας κάνουν να υπάρχουμε…