Σαρωνικός 28η

Μεσημεράκι Σαββάτου. Ο,τι έχω βγει από τη θάλασσα. Κάθομαι σε παγκάκι της παραλίας. Περιμένω το τραμ στον Φλοίσβο. Απλώνω το βλέμμα στους λουόμενους, που όσο πάει και αραιώνουν, στον ελαφρώς κυματώδη Σαρωνικό, στην Αίγινα, την Πειραϊκή, τη Σαλαμίνα. Θυμάμαι τη Ναυμαχία και τον Θεμιστοκλή. Εθνική επέτειος, 28η Οκτωβρίου. Πίσω μου ακούγονται εμβατήρια. Παρέλαση μαθητών. Κλειστή η Ποσειδώνος. Λιακάδα, κόσμος, σημαίες, παλαμάκια, φωτογραφίες με smartphone της στιγμής για τη στιγμή· ποτέ δεν κατάλαβα ποιες μνήμες διασώζουν οι φωτογραφίες με smartphone, σε ποια άλμπουμ φυλάγονται.

Σαρωνικός, Σαλαμίνα, Ναυμαχία, εμβατήρια: «Ευζωνάκι γοργό» («Πολεμικά Παναθήναια», Μακεδονικοί Πόλεμοι). «Του Δαβάκη τ’ άξια παλληκάρια», Πίνδος, Αλβανικό έπος (άλλο αν ο Δαβάκης πνίγηκε σε ναυάγιο στην αιχμαλωσία προς Ιταλία), «Παράδειγμα του “Μακρυγιάννη”» (ο Στρατώνας Χωροφυλακής, εκεί όπου σήμερα το Μουσείο της Ακρόπολης, Εμφύλιος πόλεμος· κάποιοι τον είπαν –άλλοι τον λένε ακόμα– «ανταρσία», κάποιοι άλλοι πρόσθεσαν και υποκείμενο: «κατσαπλιάδων»). Πρόσεξα –και ήταν πρώτη φορά στη ζωή μου, καίτοι γόνος προσφύγων– ότι εμβατήρια για τη Μικρασιατική εκστρατεία/καταστροφή δεν έχουμε! Το εμβατήριο είναι ρυθμός νίκης· δεν του πάνε τα δάκρυα…

Τα δάκρυα ταιριάζουν, μια και το ’φερε η κουβέντα, στη Λωρίδα της Γάζας· δάκρυα συμπόνιας, ανθρωπιάς. Από ποιους; Από όλους. Από όλους όσοι έχουν καρδιά που νιώθει και μάτια που βλέπουν πέρα από όσα τους δείχνουν. Αυτά τα μάτια, που βλέπουν πέρα από όσα τους δείχνουν, αυτά τα μάτια μπορούν και κλαίνε. Τα άλλα μάτια, αν δεν επιχαίρουν, τρομάζουν. Και τι είναι ο τρόμος στο κάτω κάτω; Οχι ο φυσικός τρόμος, του σεισμού ή της πλημμύρας ή της πυρκαγιάς επί παραδείγματι, που τα έχουμε και πρόσφατα, νωπά ακόμα, ανεπούλωτα. Ο άλλος τρόμος· αυτός που παρασκευάζεται και σερβίρεται με ανάλογη γαρνιτούρα. Αλλά γι’ αυτόν τον τρόμο, που πρώτα δοκιμάζεται στα video games σε ηλικίες τρυφερές, λέω να πούμε και δυο λόγια αύριο…