Ακούγεται κάπως οξύμωρο –αλλά συμβαίνει πάντα– στα μέρη που πλημμύρισαν, να λείπει το νερό, κυρίως το πόσιμο, αλλά και της ατομικής καθαριότητας και της λάτρας.
Οι εκκλήσεις που δέχομαι από το Νότιο Πήλιο μετά την κάποια, μετ’ εμποδίων, ανάκτηση επικοινωνίας (τέσσερις μέρες ήταν χωρίς φως – νερό – τηλέφωνο) είναι: νερό, νερό, νερό! Φίλος πήγε το Σάββατο, αυθημερόν, με αποστολή νερού: Ελεγξε το σπίτι του στον Λαύκο, άφησε τα νερά στη Μηλίνα και επέστρεψε στην Αθήνα. Αφανώς και ανωνύμως!
Στα γενικά, μόνο δύο ειδήσεις, προς ανακεφαλαίωση: Φωτιά στα Λάβαρα Σουφλίου (Εβρος) – Μητέρα σώζει τα παιδιά της με φουσκωτό (Καρδίτσα). Φωτιές και πλημμύρες συγχρόνως. Αλλά και: Αναλγησία πληρώματος πνίγει στον Πειραιά 36χρονο! Ανήκουστα αίσχη! Το σκάφος; Blue Horizon, Γαλάζιος Ορίζοντας· πλεύση προς γαλάζιο ορίζοντα, γαλανής πατρίδας, δοξασμένης…
Κι η Λάρισα να κινδυνεύει… Από τον Πηνειό; Ή απλώς ο Πηνειός κυλάει τα νερά του, μια ήρεμος, μια αγριεμένος, όπως εδώ και χιλιάδες χρόνια… Που έφτιαχνε σιγά σιγά και γονιμοποιούσε τον Θεσσαλικό κάμπο, «μέστωνε» και τα περίφημα άλογα, όπως τον Βουκεφάλα, που τώρα πια έχουνε μείνει αναμνηστική σφραγίδα στο σήμα των ΚΤΕΛ Λαρίσης. Μείναμε με τα… παράλογα… Με τα χωριά μας, ορεινά, πεδινά, παραθαλάσσια, εγκαταλειμμένα στο έλεος του ελέους. Στα υπόλοιπα, του… Επιμηθέα βάζουμε το χεράκι μας οι άνθρωποι, κάτι που για να το γλυκάνουμε το λέμε: με ενέργειες και παραλείψεις, ευφημιστικά, όπως λέμε γλυκάδι το ξίδι ή Εύξεινο Πόντο τη Μαύρη Θάλασσα και Ειρηνικό το… Νόμπελ Ειρήνης.
ΥΓ. Εκπληκτος άκουσα χθες στο ραδιόφωνο ενημερωτική ανακοίνωση κυνηγετικών συλλόγων –πιθανόν της ομοσπονδίας– για το πώς ξεχωρίζουν οι «νόμιμοι» κυνηγοί από τους «λαθροκυνηγούς». Με τα μισά ελληνικά δάση καμένα και τα «θηράματα» –όσα και όπως επέζησαν– άστεγα, χωρίς το φυσικό τους σπίτι, ήλπιζα ότι τουλάχιστον εφέτος οι κυνηγοί θα ανέστελλαν το… χόμπι! Λάθος διαίσθηση…
