Η Πάολα Ρεβενιώτη, που άφησε τον άδικο κόσμο μας την Τετάρτη το βράδυ, στη ζωή της τόλμησε και πέτυχε πράγματα που η συντριπτική πλειονότητα ημών των υπολοίπων θα δίσταζε ακόμα και να τα διανοηθεί – πολλώ δε μάλλον να τα πράξει.
Θάρρος, αποφασιστικότητα, ταλέντο, δημιουργικότητα, ερωτισμός, μεράκι, όραμα, μια αισιοδοξία σχεδόν «αυτόματη», πολιτική συνείδηση, τεράστια πίστη στην αλληλεγγύη, αυτογνωσία: για τις πολλές και πανθομολογούμενες αρετές της Πάολας δεν θα μιλήσω. Θα μιλήσουν αναλυτικά γι’ αυτές οι άνθρωποι που την ήξεραν καλά*.
Θα σταθώ όμως στο πόσο ανατριχιαστικά μεγάλο πράγμα ήταν το ότι τα έβαλε με την κοινωνική υποκρισία και τη νίκησε. Οχι οπουδήποτε. Εδώ, στην Ελλάδα. Στη χώρα όπου η κοινωνική υποκρισία είναι ένα ανίκητο ιερό τέρας.
Το πιο απλό παράδειγμα: ο άνθρωπος που, μπροστάρισσα δίπλα σε άλλους, μας ξεβλάχεψε, ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας η Πάολα Ρεβενιώτη. Η οποία δεν ένιωσε την ανάγκη να το επισημάνει δημόσια.
Το ποιος είναι όμως ο άνθρωπος ο οποίος απολαμβάνει σε αυτή τη χώρα το προνόμιο να βγαίνει και να ισχυρίζεται δημόσια –σημ.: αξιοποιώντας ακριβώς αυτή την κοινωνική υποκρισία– πως εκείνος μας ξεβλάχεψε και το τι ποιότητες αυτός κομίζει είναι στοιχεία τα οποία μιλούν από μόνα τους. Και παρ’ όλα αυτά, η Πάολα τα κατάφερε: η ιστορία θα γράψει χρυσές σελίδες γι’ αυτήν και θα προσπεράσει τον κάθε αυτοαποκαλούμενο «ξεβλαχοποιό». Τι άλλο χρειάζεται να πεις μετά από αυτό;
Ποιος άλλος άνθρωπος σε αυτή τη χώρα έκανε τόσο σωστά «τάλιρα» την ιδέα ότι το προσωπικό είναι πολιτικό, αν όχι η Πάολα Ρεβενιώτη που έγραψε «Εξω το κράτος από τα κρεβάτια μας»;
Ποιος συνέδεσε στον λόγο του τόσο αριστοτεχνικά το ταξικό και το έμφυλο σε εποχές όπου για το έμφυλο λέγονταν –σημ.: και γίνονταν– τέρατα, ένθεν κακείθεν του ταξικού; Πόσοι άλλοι συνομήλικοί της μπορούν να πουν ότι πράγματι και, στον βαθμό που τους ήταν εφικτό, αγανακτούσαν έμπρακτα μπροστά σε κάθε αδικία, χωρίς ιεραρχήσεις και χωρίς «επιλεκτική» αγανάκτηση; Σε ποια άλλη φυσιογνωμία προσωποποιήθηκε καλύτερα η διαπίστωση ότι το να επιτελείσαι ως ΛΟΑΤΚΙΑ+ είναι από μόνο του μια μεγάλη πολιτική πράξη χωρίς να απαιτείται να συνοδεύεται από καμία πολιτική διακήρυξη;
Αυτό που έκανε είναι ασύλληπτο. Καλιάρντεψε την Ελλάδα χωρίς να την αφορά καν, το περιβόητο «αν είναι έτοιμη η ελληνική κοινωνία». Και νίκησε.
Και τα κατάφερε τόσο καλά που, αν τελικά υπάρχει παράδεισος, θα της είναι παιχνιδάκι το να καλιαρντέψει ακόμα κι αυτόν! Τρέμετε Χερουβείμ!
Καλό κατευόδιο και ένα τεράστιο «ευχαριστούμε», Παολάρα.
● Και μια αιχμή, που δεν υπάρχει καμία απολύτως εύλογη αιτία, να την παραλείψω: είμαστε λίγο μετά τον θάνατό της, οπότε ως συνήθως, ξαφνικά μιλούν για τις αρετές της και πολλοί άνθρωποι που δεν θα έπρεπε.
Ανθρωποι που έχουν αναφερθεί στο παρελθόν σε «άνδρες με τακούνια» και άνθρωποι που θεωρούν ότι το να αναφέρεσαι σε «άνδρες με τακούνια» είναι μια άποψη σαν όλες τις άλλες και πρέπει να απολαμβάνει ισηγορίας. Για να το πω λαϊκά: θα έπρεπε τουλάχιστον να περιμένουν μέχρι «τις εννιά της μακαρίτισσας» για να προχωρήσουν στο επόμενο ζητιάνεμα της προσοχής τής κοινής γνώμης. Εννιά μέρες, δεν είναι και τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
