Προ-εκλογικά και άλλα…

Αντιγραφή από ημερολόγιο: «Κυριακή, 21 Μαΐου 2023, 6.01 π.μ. Μέρα εκλογών και Κωνσταντίνου και Ελένης. Δεν ξέρεις ποιο να πιάσεις και ποιο ν’ αφήσεις. Δεδομένου ότι το πρώτο ναι μεν γράφεται (ημερολογιακά) προτού ανοίξουν οι κάλπες, αλλά θα διαβαστεί (χρονογραφικά) την επομένη των εκλογών· άρα τι να πιάσεις!

Η βέβαιη “καταδίκη” του χρονογράφου την επομένη των εκλογών: Είσαι εκτός επικαιρότητας! Οσο για το δεύτερο, εορτάζουσες και εορτάζοντες, που ως ψηφοφόροι θα βγάζουν καμιά πενηνταριά έδρες! Ολο και κάποια Ελένη, κάποιος Κώστας θα σου διαφύγει… αψήφιστος.

»Το είδα λοιπόν… προεκλογικά. Πέμπτη πρωί πέτυχα δημοτικό στη γειτονιά πάνω στην προσευχή (δεν μ’ αρέσει παιδάκια να προσεύχονται στα σχολεία, αλλά είμαστε μες στα δυο-τρία πιο θρησκευτικά κράτη της Ε.Ε.· αυτή είναι η αλήθεια, αρέσει – δεν αρέσει!). Ακολούθησε το καλημέρισμα του διευθυντή: “Σήμερα παιδιά έχω να σας πω ένα ευχάριστο! Η συμμαθήτριά σας… Μαρία Αλεξιάδη (νομίζω, συγκράτησα το επώνυμο) ήρθε τρίτη σε πανελλήνιο διαγωνισμό πιάνου! Μαρία, συγχαρητήρια!..” (παλαμάκια τα παιδιά). “Και τώρα παιδιά” συνέχισε ο διευθυντής, «θα σας πω και ένα… δυσάρεστο: Αύριο και τη Δευτέρα δεν έχουμε σχολείο!..”. Ζητωκραυγές και δυνατά παλαμάκια τα παιδιά. Το αναμενόμενο. “…Το σχολείο μας θα είναι εκλογικό τμήμα…”, προσπάθησε να διευκρινίσει ο διευθυντής, αλλά τα παιδιά είχαν ακούσει αυτό που τα ενδιέφερε. Ο λαός είχε ψηφίσει…

Να βγω κι εγώ να ψηφίσω… κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει, μιας κι έβρεχε αποβραδίς και τώρα πάλι το φορτώνει. Αν μου επιτρέπεται μια… πρόβλεψη επί γνωστών ήδη αποτελεσμάτων: Η “αυτοδυναμία” ήταν η τελευταία πράξη στο “μελόδραμα” Μητσοτάκη. Εύχομαι δε η αντιπολίτευση να δικαιώσει τη δημοκρατική δραστικότητα της απλής αναλογικής. Η χρεοκοπία ήταν -και είναι- έργο (και… πάρεργο) αποκλειστικά της “αυτοδυναμίας”!».

ΥΓ. Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη. Σαν σήμερα, πριν εξήντα χρόνια, 22 Μαΐου 1963, δολοφονήθηκε. Εντούτοις, Ζει!