Με ανάμικτα συναισθήματα

Την Παρασκευή, με το απόβροχο, είπα να κατηφορίσω μέχρι το Γκάζι. Αμφιταλαντεύτηκα, να πάρω ή όχι ομπρέλα. Δεν πήρα. Αλλά δεν πήρα και… γυαλιά ηλίου. Στην Αρεοπαγίτου, έβγαλε μια λιακάδα, τρέλα. Στάση για καφέ, Ηρακλειδών και Αποστόλου Παύλου, με θέα, πανοραμική, ίσως την ωραιότερη στον κόσμο, τον Παρθενώνα! Ευτυχώς, σκέφτηκα, που πρόφτασε η Μενδώνη και τον τσιμέντωσε· αλλιώς, τώρα, μπορεί και να είχε καταρρεύσει!

Ακουγα πίσω μου μια παρέα (άπαντες Μεσσήνιοι, εκ των συμφραζομένων…), μιλούσαν για τη φετινή συγκομιδή της ελιάς (ήταν καλή χρονιά, έπιασε και τιμή το λάδι· το ήξερα κι από τον Λαύκο και την… ελιά μας, στην αυλή, πρώτη φορά τόσο φορτωμένη!). Μίλησαν και για παλιά: μεγάλες παραγωγές σταφίδας· βούλιαζε η βορειοδυτική Πελοπόννησος λίρες Αγγλίας. Μέχρι που ξέσπασε η κρίση, το Σταφιδικό, έπεσε και η φυλλοξήρα… άλλαξε ο αγροτικός (και οικονομικός) χαρακτήρας της Πελοποννήσου και άλλων σταφιδικών περιοχών, όπως η Κεφαλονιά π.χ.

Ακουσα, πρώτη φορά μετά το Πανεπιστήμιο, τη λέξη «συκική» (οι συνεταιρισμένοι παραγωγοί σύκων… με τις Συκικές Ενώσεις). Σιγά σιγά (ίσως από λάθος σε λάθος ή από αλλεπάλληλα μικρά εγκλήματα…), σκέφτηκα, άλλαξε η χώρα· έφτασε να είναι αγνώριστη και… αχαρακτήριστη· δηλαδή, χωρίς χαρακτήρα: ούτε αγροτική οικονομία, ούτε βιομηχανία, ούτε μεταπρατική, ούτε νέες τεχνολογίες· τίποτα. Μόνο ένα Δημόσιο που λειτουργεί (με όλα τα παρεπόμενα που, τελευταία, πέφτουν βροχή…) σαν εργαλείο που αφαιμάσσει πολλούς και… αιμοδοτεί λίγους (με το αζημίωτο) κι ένας τουρισμός άτσαλα σαρωτικός.

Κατηφόρισα, από Ερμού, στο Γκάζι, από τη νέα/παλιά λαχαναγορά, της Κορέας, κάτω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού· χρόνια τώρα όμορφο πάρκο. Νέες και νέοι στα café της πλατείας του μετρό. Αρκετοί έμπαιναν και στην Τεχνόπολη (πάντα οι νέοι μου φτιάχνουν τη διάθεση· από τότε που… ήμουν νέος). Πήρα το μετρό και γύρισα στο Παγκράτι, με… ανάμικτα συναισθήματα ευχαρίστησης και περίσκεψης!