Αριθμητική των εκλογών

Από νέος, ενδεικτικά από τον γαλλικό Μάη του ’68 και μετά (μαύρη χούντα τότε στην Ελλάδα· ενημερωνόμασταν για τα γεγονότα στο Παρίσι από φίλους γαλλομαθείς… συνωμοτικά, σε πατάρια καφενείων του κέντρου της Αθήνας!), ό,τι συμβαίνει στη Γαλλία είναι για μένα κριτήριο –ασφαλέστατο έως τώρα– όσων πρόκειται να συμβούν στην Ευρώπη και τον κόσμο.

Κολυμπούσα, χθες το πρωί στον Μπάτη, σε καθαρή θάλασσα, χωρίς τσούχτρες, κι αντί να χαθώ στον γαλάζιο Σαρωνικό και να ξενοιάσω, έστω με θέα την ακίνητη Πειραϊκή με την Καστέλα και τις κινητές πολιτείες των κινέζικων κοντέινερ, ήμουν κάπου μεταξύ Σανζ Ελιζέ και πλαζ Βαντόμ και προσπαθούσα να περάσω από τη δεξιά στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, με το μυαλό σφηνωμένο στην αριθμητική των αποτελεσμάτων του πρώτου γύρου των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία.

Οπου, αν σ’ αυτή την αριθμητική καθρεφτίζεται το σήμερα και το αύριο της Ευρώπης (και των… λαών της· άντε να θυμηθούμε και τα παλιά… ευρωκομμουνιστικά· τι είχαμε, τι χάσαμε που λένε…) και του σύμπαντος κόσμου (Γαλλία είναι αυτή!), τότε την έχουμε βάψει κανονικότατα.

Διότι αυτό που συντελείται τώρα στο, κατά τη γνώμη μου (και πολλών άλλων πιστεύω) «μεγάλο πολιτικό φροντιστήριο» του πλανήτη (κι ας λένε οι Αμερικάνοι και οι Ρώσοι και οι Κινέζοι και ο… Ζελένσκι ό,τι θέλουν· πολιτικές υποδιαστολές είναι μπροστά στην πολιτική Γαλλία), μοιάζει να είναι η αρχή τής… κατά πλάκας παράλυσης αυτού που έως τώρα θεωρούμε αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα, μέσω αιρετών αντιπροσώπων (του έθνους και των εθνών), διά του Κοινοβουλίου.

Εάν το «αντιπροσωπευτικό» κυμαίνεται μεταξύ μειοψηφίας (που κυβερνά), αποχής («πλειοψηφία»… ακυβέρνητη) και απογοήτευσης (ψηφοφόροι που ψηφίζουν από φιλότιμο ή μπροστά σε… διλήμματα). Τότε, διαιρετέο έχεις (εκλογικό σώμα) και διαιρέτη έχεις (ποσοστό συμμετοχής), αλλά το πηλίκον είναι… πάρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το. Με το… μπαρδόν δηλαδή!