Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο: «Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2021, 5:53 π.μ. Δεν έκανα τίποτα χθες βράδυ που γύρισα κάπως αργά στο σπίτι, εκτός από τα χάπια, τις σταγόνες, δυο μανταρίνια για δείπνο και τηλεόραση: αμερικάνικη κομεντί, που την είχα δει και παλιότερα, αλλά την ξαναείδα, γιατί ήταν μελοδραματικά ανώδυνη και, στιγμές στιγμές, ευχάριστη. Παραλίγο η ωραία Μεξικάνα υπηρέτρια να κλείσει ένα καλό, american style, σπίτι σε ακριβό προάστιο, αλλά ήταν τόσο έντιμο κορίτσι που έπνιξε τον έρωτά της. Νομίζω, μετά, έπνιξε και το κοριτσάκι της, αφού έγινε η συγγραφέας που αφηγείται πώς η μητέρα της θυσιάστηκε στο καθήκον.
»Με πιάνει μια μανία τελευταία, από πέρσι, ιδίως αυτές τις μέρες, τις χριστουγεννιάτικες, που βλέπω χριστουγεννιάτικα μελό –αμερικάνικα πάντα– στην τηλεόραση, όπου, μετά από χίλια βάσανα και άλλες τόσες παρεξηγήσεις, στο τέλος όλα τακτοποιούνται, ο έρωτας, επιτέλους, δικαιώνεται και… ολοκληρώνεται με το happy end ενός γάμου σε αμερικάνικη κωμόπολη του βορρά, με φωταψίες, ευτυχισμένες φατσούλες ολόγυρα, ενώ έξω χιονίζει…
»Με πιάνει λοιπόν μια μανία: Τι να απέγιναν, άραγε, όλοι αυτοί οι γάμοι και όλη αυτή η ευτυχία, μετά το happy end της ταινίας και πλέον… εκτός σεναρίου· το κάθε happy end τι new begin προοιωνίζεται και τι χρώμα παίρνει το μέλλον του ζευγαριού, της οικογένειας… Τι κάνει το ζευγάρι στην… κάποια επέτειο του τρισευτυχισμένου γάμου!».
Εκτός ημερολογίου τώρα και εκτός χολιγουντιανής fake ευδαιμονίας, έχουμε τα δικά μας… realities, που σκάσανε, σκάνε κάθε τόσο, ποιος ξέρει από πόσα χρόνια (προαιώνια…) μαζεμένα, και πάει να μας πνίξει η μπόχα του οχετού: Γυναικοκτονίες σωρηδόν, ειδεχθέστατες, πια δεν τις προλαβαίνεις. Μας προέκυψε τώρα και μια μετάλλαξη «Ομικρον» της… διαδικτυακής πορνογραφίας που λέγεται «εκδικητική πορνογραφία» και… εκθέτει μόνο γυναίκες· οι άντρες είναι απλώς… αναβάτες. Ανήκουστα πράγματα! Εμετικά…
-320x213.jpg)
